“ติ๊ง! วัตถุดิบส่งมาถึงหมดแล้ว! จะตรวจรับเลยหรือไม่?”
“รับ…ไม่รับ!” ฟางเจิ้งแทบจะตะโกนไปว่ารับ พอมองห้องเล็กๆ ของตน ถ้ารับเดาว่าในห้องคงไม่มีที่ของเขา เลยลุกขึ้นจากเตียง วิ่งไปในลานแล้วเอ่ยขึ้น “รับ!”
“ปึก!” ถุงผูกเล็กตกลงตรงหน้าฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งก้มหน้ามองก็พบว่าเป็นถุงขนาดเท่าฝ่ามือ ผูกด้วยเชือกพันรอบไว้ นับจำนวนอย่างถี่ถ้วนแล้วมีสิบแปดถุงพอดี!
“จำนวนใช้ได้ แต่ว่าระบบ นายมั่นใจนะว่าไม่ได้เอาถุงผิดมา? ถุงเล็กแค่นี้จะใส่ของได้เท่าไรเชียว? คนสามร้อยกว่าคนเลยนะ นายคิดว่าเป็นกระรอกสามร้อยตัวรึเปล่า?” ฟางเจิ้งกล่าวอย่างจำใจ
“นายลองดูได้ ถ้านายใช้หมดจะถือว่าฉันแพ้”
“มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลย?” ฟางเจิ้งพลันแปลกใจ
“นี่คือถุงพระสุเมร มิติข้างในบรรจุสิ่งของในหนึ่งห้อง อีกอย่างยังรักษาความสดได้ตลอดไป สิบแปดถุงเท่ากับวัตถุดิบสิบแปดห้อง นายคิดว่าไม่พอหรอ?” ระบบกล่าว
ฟางเจิ้งตอบ “พอ! เลี้ยงหมูยังพอเลย!” ขณะเดียวกันก็ตรึกตรองในใจ จะเก็บไว้ให้ตัวเองก่อนสักหน่อยดีไหม?
ทว่าระบบพูดเสริมขึ้น “ขอเตือนอย่างเป็นมิตร นี่คือของขวัญวันเทศกาลที่ระบบมอบให้ หลังผ่านเทศกาลไปแล้ว ของทั้งหมดที่ใช้ไม่หมดจะถูกเก็บไปโดยอัตโนมัติ แน่นอนถ้าไม่พอจริงๆ ระบบจะให้วัตถุดิบเพิ่มได้ตลอดเวลา”
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็เงียบเหงา เก็บไว้ไม่ได้ ใช้ได้แค่วันนั้น รับไม่ได้!
ฟางเจิ้งถอนหายใจก่อนหิ้วถุงสิบแปดถุงออกไป
“ระบบ มีวัตถุดิบแล้ว ว่
