สีสวย กลิ่นหอมยิ่งกว่า!
กลิ่นหอมข้าว กลิ่นหอมสดชื่นของลูกบัว ความหวานข้นของพุทราจีน กลิ่นของวัตถุดิบมากกว่าสิบแปดอย่างโชยมา แต่ฟางเจิ้งกลับดมแยกออกมาได้อย่างละเอียด! หลังรวมกันแล้วยังกลายเป็นกลิ่นหอมสดชื่นพิเศษ ดมไปจะช่วยให้กระปรี้กระเปล่า รู้สึกสบายอย่างยิ่ง!
“ดี ดี ดี!” ฟางเจิ้งแค่มองกับดมก็มั่นใจแล้วว่านี่คือของชั้นดีที่สุดในโลกมนุษย์!
ตอนนี้เองบนบ่าฟางเจิ้งมีเงาเล็กๆ พุ่งกระโจนไปยังโจ๊กล่าปา ฟางเจิ้งไหวตัวทันคว้าไว้ เป็นกระรอก!
เจ้าตัวน้อยถูกจับไว้ แถมยังไม่พอใจ เอาแต่ดิ้นไปมา ทำท่าทางเหมือนกับว่า ‘ถ้านายไม่ให้ฉันกิน ฉันจะสู้กับนายสุดชีวิต!’
ฟางเจิ้งมองค้อนเจ้าตัวน้อยแวบหนึ่ง “นี่ นายยังกล้าโวยวายใส่เจ้าอาวาสอีกนะ? เชื่อไหมว่าฉันจะขังนาย?”
เจ้าตัวน้อยไม่ยอม เอาแต่ร้องจี๊ดๆ
ฟางเจิ้งลูบหัวโล้น “กินเมล็ดสนไปสองเมล็ดแล้วยังจะกินโจ๊กล่าปาของอาตมาอีกเหรอ? คิดแต่ผลประโยชน์ของตัวเองไปรึเปล่า? นายอยากกินก็ได้ แต่รออาตมาชิมเสร็จก่อน จากนั้นถึงตานาย”
“จี๊ดๆๆ…”
“ไม่เอาเหรอ? ถ้าอย่างนั้นขังนาย!” พูดจบก็วางกระรอกลงบนฐานเตา ควานหาหม้อใหญ่มาครอบกระรอกเอาไว้! “จะแย่งอาหารอาตมา? พิจารณาตัวเองก่อนเถอะ!”
ฟางเจิ้งจัดการเจ้าตัวน้อยแล้วก็ก้มหน้าเตรียมจะดื่มโจ๊ก พอก้มหน้าเขาก็หน้าคล้ำ! โจ๊กล่ะ? โจ๊กล่ะ? โจ๊กล่ะ?!
ฟางเจิ้งหันไปมองก็เห็นก้นหมาป่าเพิ่งวิ่งออกจากประตูห้องครัว!
“อยากตายรึไง เอามา คืนอาตมา
