ดังนั้นฟางเจิ้งจึงพูดอย่างมีเหตุผล “โยม โจ๊กล่าปาต้องเป็นภิกษุทำด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะมีความหมาย ไม่ควรยืมมือคนอื่น”
หยางหวาตอบ “มีอย่างนี้ด้วยเหรอ?”
ฟางเจิ้งพยักหน้า หยางหวายอมแพ้ “ได้ ในเมื่อท่านจะจัดพิธีสรงน้ำพระ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปช่วยประกาศแล้วกัน จะได้มีคนมากันเยอะๆ อืม…อย่างน้อยครอบครัวฉันมาแน่!”
ฟางเจิ้งขอบคุณ จากนั้นส่งหยางหวา
“เอาเถอะ ฟังจากน้ำเสียงแล้ว วันนั้นคงมากันไม่กี่คนจริงๆ” ฟางเจิ้งส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วเดินไปห้องครัว หุงโจ๊กล่าปาไม่ใช่เรื่องง่าย ก่อเตา ย้ายหม้ออะไรพวกนี้ยุ่งยากมาก
ฟางเจิ้งกำลังยุ่งกับงาน…
ทว่าตรงตีนเขา เมื่อหยางหวากลับมาก็เกิดการปะทุขึ้น
“อะไรนะ? ฟางเจิ้งจะจัดพิธีสรงน้ำพระ? จึ๊ เจ้าเด็กนี่เป็นไปได้! ไม่ได้การแล้ว ฉันจะไปวัดเขา!”
“เหล่าหลี่ นายเตรียมไปวัดผาแดงไม่ใช่รึไง?”
“ไปวัดผาแดงทำบ้าไรล่ะ! ถ้าไม่สนับสนุนเด็กบ้านเราแล้วจะสนับสนุนใคร! อีกอย่างไต้ซือวัดผาแดงบอกแล้วไม่ใช่เรอะว่าแค่มีความจริงใจก็จะศักดิ์สิทธิ์! ที่ไหนก็เหมือนกัน”
คนพวกนี้ป่าวประกาศไป ไม่นานคนในหมู่บ้านรับรู้ ทว่าทุกคนต่างพูดคุยกัน ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปที่ไหน ตอนนี้เองเสียงลำโพงดังในหมู่บ้าน!
“ประกาศ ประกาศ! เทศกาลล่าปา วัดเอกดรรชนีจะจัดพิธีสรงน้ำพระ หมู่บ้านตัดสินใจแล้วว่าจะสนับสนุนวัดเอกดรรชนี สนับสนุนความก้าวหน้าของวัดบ้านเรา ดังนั้นหวังว่าทุกคนจะไปร่วมพิธีสรงน้ำพระที่วัดเ
