ว ถั่วมาให้ด้วย ของพวกนี้คือผักที่คนในหมู่บ้านต้องเตรียมไว้ผ่านฤดูหนาว
ฟางเจิ้งขอบคุณหม่าหยวนอีกครั้ง หม่าหยวนเข้าไปจุดธูปชั้นดีด้วยความยึดมั่น จากนั้นอยากเชิญฟางเจิ้งลงเขาไปดื่มสุรา แต่ฟางเจิ้งลงเขาไม่ได้จึงปฏิเสธ พอส่งหม่าหยวนแล้วบนเขาก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง…
“เฮ้อ…” ฟางเจิ้งมองวัดกว้างโล่งและยอดเขา ก่อนปิดประตูใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย แล้วกลับไปเล่นอินเทอร์เน็ต
พอว่างๆ ฟางเจิ้งจึงเข้าเว็บท่องเที่ยวเป็นครั้งแรก ลงทะเบียน จากนั้นลงรูปภาพวัดที่ตนถ่ายไปแบบส่งๆ และยังมีรูปภาพตัวเอง รวมถึงจุดเช็คอินก็ลงไปด้วย เขารู้ว่าเมื่อเทียบกับแม่น้ำภูเขาในมาตุภูมิกับเขตท่องเที่ยวใหญ่ๆ พวกนั้นแล้ว ภูเขาเอกดรรชนีเล็กจนไม่มีค่าให้เอ่ยถึง และไม่ได้ทำอะไรอีกด้วย เขาเขียนโฆษณาไม่เป็นเลยทำได้แค่ใช้วิธีเขียนไปคร่าวๆ จากนั้นส่งไป ส่วนจะมีประโยชน์ไหม เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว
ผ่านไปหลายวันฟางเจิ้งเข้าอินเทอร์เน็ตไปดู แต่ก็มีคุยตอบสามคอมเมนต์ แถมยังมีแต่น้ำเล่าถึงประสบการณ์
ฟางเจิ้งส่ายหน้า ไม่เอาแล้ว
เขามองเงินในมือพลางเริ่มวางแผนอนาคต วัดเอกดรรชนีเล็กเกินไปจะต้องขยายวัด! แต่ว่าค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อยๆ การสร้างวัดใช้วัสดุที่ละเอียดมาก อีกทั้งต้องส่งวัสดุจากตีนเขาขึ้นมา แถมใช้ได้แต่แรงคน เครื่องจักรขึ้นมาไม่ได้ ส่วนเครื่องบิน?
ฟางเจิ้งคำนวณเงินอันน้อยนิดแล้วก็ยังไม่พอค่าน้ำมัน…
ใช้คนแบก แรงงานคนก็ต้องใช้เงินมาก พอค้น
