้ใช้เรื่องที่แต่งไว้ก่อนแล้วเลย พอพูดแล้วก็ออกนอกเรื่องไป แต่เมื่อเธอมองหลวงจีนที่ใบหน้าเรียบนิ่ง ประดับรอยยิ้มบาง สะอาดสะอ้านจนเหมือนไร้มลทินแล้ว ในใจกลับสงบลงอย่างไม่มีเหตุผล ความกลัดกลุ้มในใจบางส่วนหายไป…พอนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของตัวเอง ความเศร้าก็แผ่ลามมาจากหัวใจ น้ำตาหยดลงดังแปะๆ
ฟางเจิ้งถอนหายใจ กล่าวไปประโยคหนึ่ง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจากในแขนเสื้อส่งให้
“ผ้าเช็ดหน้า?” หลี่เฟิ่งเซียนงุนงง สมัยนี้ยังมีคนใช้ผ้าเช็ดหน้าอีกเหรอ?
ฟางเจิ้งกล่าว “นี่คือของเพียงสิ่งเดียวที่โยมแม่อาตมาให้เอาไว้ แม้แต่โยมพ่อ อาตมายังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร ตั้งแต่เล็กก็โตมากับหลวงจีนเฒ่าในวัดนี้ กินข้าวจากชาวบ้าน นอนเตียงตั่งบ้านคนอื่น แต่อาตมารู้ เหตุที่ต้นไม้สูงกว่าหญ้านั่นเพราะมันกระหายในแสงตะวัน เหตุที่ดอกไม้สวยกว่าหญ้าเพราะมันอยากงดงามขึ้น ให้คนชื่นชมมันมากกว่าเดิม อาตมาเรียนมาน้อย คำพูดนี่ก็เอามาจากพระอาจารย์หรือไม่ก็โยมพ่อ วันนี้ อาตมามอบให้โยม”
……………………
