เจ้านี่อยากให้พวกเราด่าจนตายรึไง! ใช้ไม่ได้จริงๆ!”
…………….
สำนักพิมพ์หน้าต่าง
“เฉินจิ้ง ไหนคุณสาบานว่าที่พูดมาทั้งหมดนี่เป็นความจริงไง?!” หัวหน้ากองบรรณาธิการฟาดกระดาษหนังสือพิมพ์ใส่หน้าเฉินจิ้ง จากนั้นด่าทอด้วยความโกรธ “คุณมันขยะ! เสียแรงที่ผมไว้ใจ แต่กลับตอบแทนผมแบบนี้เหรอ?”
“หัวหน้า ผะ…ผม…” เฉินจิ้งอยากอธิบายบางอย่าง
“คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว จะออกไปเองอย่างมีเกียรติหรือจะให้ผมส่ง?” หัวหน้ากองบรรณาธิการกล่าว
เฉินจิ้งได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจ เขาลงแรงกับงานนี้ไปมากถึงมีตำแหน่งอย่างตอนนี้ เขาจะทำใจลาออกได้อย่างไร? ดังนั้นจึงรีบเอ่ย “หัวหน้าครับ ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ?”
“ให้โอกาสอีกครั้งเหรอ ผมให้โอกาสคุณ แล้วใครจะให้โอกาสผม? บนโลกโซเชียลเขาด่ากันจนเละ สำนักพิมพ์หน้าต่างของเราชื่อเสียงป่นปี้หมดแล้ว! นายใหญ่โกรธด้วย! ตำแหน่งของผมสั่นคลอนแล้ว คุณจะให้ผมให้โอกาสคุณอีกหรือไง? ตอนนี้ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”
ส่วนพั่งจื่อนั่งยองลงด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มอยู่ในสถานีตำรวจ โหวจื่อหัวเราะฮี่ๆ อยู่ข้างนอก บอกว่า “พั่งจื่อ ให้นายฝึกวิทยายุทธ์ เป็นไงสนุกไหม?”
“ไอ้เวร ก็นั่งยองแบบนี้หลายวันไม่ใช่เหรอ? นั่งก็นั่งเถอะ ใช่ว่าไม่เคยนั่งซะที่ไหน อืม…นั่งยองหลายวัน ได้เงินมาห้าแสน หึๆ คุ้มว่ะ” พั่งจื่อหัวเราะ
โหวจื่อก็หัวเราะด้วย “นายเลิกคิดถึงมันเถอะ เมียนายช่วยนายรับเงินไปแล้ว”
“อะไรนะ? ไอ้โหวจื่อบ้า ไหนว
