งวลว่าจะหิวแล้ว เหอะๆ…” ฟางเจิ้งพลิกตัวอย่างสบายใจ แล้วหลับฝันต่อ
เรื่องวัดเอกดรรชนีไม่ได้ใหญ่โตขึ้น แต่ชื่อเสียงของวัดกลับขจรขจายออกไป มีคนจำนวนมากอยากรู้อยากเห็นว่าวัดเอกดรรชนีที่มีหมาป่าจะเป็นวัดแบบไหน ดังนั้นคนที่อยากรู้จำนวนหนึ่งจึงเริ่มมาดูที่วัด และเอาใส่ไว้ในแผนการเดินทางในอนาคต
นี่ถือว่าฟางเจิ้งได้โชคจากภัยกระมัง…
คนแบบนี้มาเยอะขึ้นเรื่อยๆ คนที่วิพากษ์วิจารณ์กันก็มากขึ้น สุดท้าย…
“ติ๊ง! ยินดีด้วย ชื่อเสียงของวัดถึงจุดที่มีชื่อเสียงเล็กน้อยแล้ว ได้รับโอกาสจับรางวัลฟรีหนึ่งครั้ง จะจับเลยไหม?”
“อะไรนะ? มีชื่อเสียงก็ได้จับเหรอ?” ฟางเจิ้งงุนงง
“ใช่แล้ว หากถึงระดับที่กำหนดแล้ว จะได้จับทันที”
“ระดับที่กำหนดอะไร? ยากไหม?” ฟางเจิ้งถามต่อ
“ไม่ยาก รู้จักทั้งอำเภอก็จะบรรลุระดับมีชื่อเสียงเล็กน้อย จากนั้นจึงจะเป็นเมือง มณฑล ประเทศ ภูมิภาค ทวีป และทั่วโลกเป็นต้น ทุกครั้งที่ถึงหนึ่งระดับ นายจะได้รับโอกาสจับรางวัลฟรีหนึ่งครั้ง น่าตื่นเต้นอยู่หน่อยๆ ใช่รึเปล่า?”
“ตื่นเต้น? แหะๆ…” ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ สองที อำเภอได้ เมืองก็คิดว่าได้ แต่มีชื่อเสียงทั่วมณฑล? ยาก! ทั่วประเทศ? ยากเหมือนปีนขึ้นสวรรค์! ส่วนทั่วโลก? พุทธศาสนาที่อยู่มาพันปียังทำไม่ได้เลย แล้วเขาจะทำได้เหรอ? เป็นไปไม่ได้ ไม่มีหวัง!
“ระบบ พวกเรามาคุยเรื่องที่เป็นจริงกันหน่อยเถอะ จับรางวัลน่ะ” ฟางเจิ้งส่ายหน้า ไม่ฝันกลางวันแล้ว แต่อยู
