ึกษามาก่อน…หนึ่งล้านหยวนเชียวนะ ฉันไม่กล้าทำหรอก”
ฟางเจิ้งกลุ้มใจมากเหมือนกัน หยิบแท่งหมึกขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะลงมือยังไง เขาได้ยินที่อู๋ฉางสี่พูด คิดว่าฝนๆ ไปก็พอ ตอนนี้เขาลงมือไม่ได้แล้ว อักษรพุทธองค์มังกรสอนเขาแค่เขียนอักษรยังไง แต่ไม่ได้สอนเขาฝนหมึกด้วย!
“ฉันเอง” ตอนนี้เอง มีคนคนหนึ่งเดินมาอยู่หน้าฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งเงยหน้าขึ้นก็นิ่งอึ้งไป นั่นคือจิ่งเหยียน!
“เณร ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ชอบหน้านาย อีกอย่างนายกล้าปล่อยหมาป่ามากัดฉัน ความแค้นครั้งนี้ฉันจะจำเอาไว้ชั่วชีวิต! ฉันออกมานี่ไม่ได้จะช่วย แค่รู้สึกว่าภูเขาร้างนี่มันหนาวเกินไป ไม่อยากเล่นกับนายแล้ว รีบจบๆ เรื่องซะ ทุกอย่างจะได้ราบรื่น ดังนั้นจะให้ฉันฝนหมึกรึเปล่าขึ้นกับอยู่นายแล้ว” จิ่งเหยียนเชิดหน้าขึ้น พูดด้วยความหยิ่งยโส
“ไต้ซือ อย่าให้เธอฝนหมึก การฝนหมึกสำคัญมาก! ถ้าเธอคิดไม่ดีท่านต้องแพ้แน่!” อู๋ฉางสี่ส่งเสียงขึ้นมา
…………………………………..
