ซ่งเอ้อโก่วมองจนเหม่อลอย ก่อนเกาหัวตอบไปว่า “ไม่ไกล ถ้าเดินไปยี่สิบกว่านาทีก็ถึงแล้ว แต่ถ้าขึ้นเขายังไงก็ต้องหนึ่งชั่วโมงกว่า ทางบนเขาเดินลำบากด้วย”
โอวหยางเฟิงหวาได้ยินดังนั้น ใบหน้าเล็กพลันหมองลง “พ่อ นั่น…ไกลแค่ไหนคะ? พระเจ้า หนูว่าขึ้นไปตายแน่เลย ไม่ไปได้ไหมคะ?”
“คนที่รบเร้าว่าจะมาๆ ก็ลูกไม่ใช่เหรอ ตอนนี้มาบอกจะไม่ไปอีก ไม่ได้ วันนี้ต้องไป” โอวหยางหวาไจแค่นเสียงหึๆ
ภรรยาโอวหยางหวาไจชุยจิ่นแย้มยิ้ม “เจ้าเด็กคนนี้ วันนี้เป็นวันที่พ่อลูกจะประลองศิลปะพู่กันจีนนะ จะไม่ดูเหรอ?”
“เฮ้อ มีอะไรน่าดูกัน? พูดถึงความเท่ หลวงจีนนั่นสู้พ่อไม่ได้อยู่แล้ว พูดถึงความสามารถด้านศิลปะพู่กันจีนจะต้องสู้พ่อไม่ได้อีก เรื่องมั่นใจว่าจะชนะแบบนี้ดูไปก็เท่านั้น?” โอวหยางเฟิงหวาไม่คิดอย่างนั้น
ซ่งเอ้อโก่วได้ยินดังนั้นก็เข้ามาถามใกล้ๆ “พวกคุณจะขึ้นเขาไปประลองศิลปะพู่กันจีนกับฟางเจิ้งเหรอ?”
โอวหยางเฟิงหวาตอบ “ใช่ มีปัญหาอะไรเหรอคะ?”
“ไม่มีอะไร ตอนแรกว่าจะจัดการเจ้านั่นอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันจะชี้ทางสว่างให้ ไปทางนั้น ขับรถเข้าไป หนึ่งชั่วโมงก็ถึงตีนเขาแล้ว” ซ่งเอ้อโก่วชี้ไปทางตะวันตก
“หา? เมื่อกี้คุณบอกว่าไปทางตะวันออกไม่ใช่เหรอ?” โอวหยางเฟิงหวาถาม
ซ่งเอ้อโก่วแค่นหัวเราะ ยิ้มตอบ “คิดว่าพวกคุณจะขึ้นเขาไปไหว้พระน่ะ เจ้าฟางเจิ้งไม่ใช่คนดีอะไร ผมเองก็ไม่ชอบหน้าเขาเลยบอกทางผิดๆ ให้พวกคุณ แถมยังให้เดินไปอีก จะให้
