นับเวลาดูแล้วพวกโอวหยางหวาไจน่าจะถึงแล้วสิ ทำไมยังไม่มาอีก?”
“ฉันก็กังวลเหมือนกัน หืม? มีคนมา” จิ่งเหยียนมองไกลๆ เห็นกลุ่มคนกำลังรีบมาทางนี้ มีบางคนที่รู้จักและไม่รู้จัก
“เป็นคนของสมาคมศิลปะพู่กันจีนอำเภอเมืองซงอู่ ข้างหน้านั่นคุณซุนก้วนอิง!” ไชฟางมองแวบแรกก็จำชายสูงวัยในกลุ่มคนได้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปตอนรับราวกับดาวตก
ทุกคนทักทายกัน ซุนก้วนอิงได้ยินว่าพวกโอวหยางหวาไจยังไม่ถึงก็งงเล็กน้อย “เป็นไปไม่ได้? เมื่อเช้าเจียงซงอวิ๋นยังโทรมาหาฉันอยู่เลยว่าพวกเขาจะออกมาเร็วหน่อย ระหว่างทางพวกเราก็ไม่เจอพวกเขา หรือว่าจะไปอีกทาง?”
…………………………………..
