“ขี้โม้ทะลุฟ้าไปแล้ว หลวงจีนนี่เป็นหัวโจกเรื่องนอกกรอบรึไง”
“ใช่ ไม่แน่อาจเป็นหลวงจีนปลอมก็ได้!”
“หลวงจีนนี่ขี้โม้จริงๆ ไม่รู้ว่าไต้ซือไป๋อวิ๋นได้ยินเข้าแล้วจะว่ายังไง เหอะๆ…ถ้ามีอาจารย์และศิษย์ริเริ่มแบบนี้คงถูกตบจนตาย”
“ไต้ซือไป๋อวิ๋นวัดเมฆาขาวเป็นดั่งเทพเจ้า จะสนใจหรือไง? สนใจจริงๆ ค่อยเป็นข่าวเถอะ”
“ใช่…”
……
ขณะเดียวกัน โรงพยาบาลอำเภอเมืองซงอู่ก็มีคนไปสอบถาม กระทั่งหลู่ซวงซวงก็ยังมีคนไปเยี่ยม เวลานี้ผู้คนมากมายต่างยุ่งกันเพราะฟางเจิ้ง…
กลับกันฟางเจิ้งกำลังนอนยิ้มซื่อๆ อยู่บนเตียง!
“พระเจ้า! เงินมากขนาดนี้เลย? โหวจื่อใจกว้างจริงๆ ฮ่าๆ…” ฟางเจิ้งดีใจมาก! ข้าวผลึกเหลือน้อยลงทุกที ข้าวธรรมดาก็ไม่อยากจะกินอีก แม้แต่หมาป่าเดียวดายยังไม่เอาข้าวธรรมดาแล้ว
ทว่าไม่มีเงินจริงๆ ถ้ากินข้าวผลึกหมดคงได้แต่กินข้าวธรรมดา เดิมทีคิดว่าฤดูหนาวคงต้องเคี่ยวกรำสักหน่อย แต่ฉับพลันมีเศรษฐีมาแบบนี้ ฟางเจิ้งไม่ดีใจก็บ้าแล้ว!
เขานับธนบัตรทีละใบ ก็พบว่าตนไม่เหมือนหลวงจีนจริงๆ!
‘ระบบ นายดูสิ ฉันไม่เหมาะกับการเป็นหลวงจีนเลยใช่ไหมล่ะ ปล่อยฉันลงเขาเถอะ…’ ฟางเจิ้งนอนอยู่บนเตียงพลางพูดพึมพำในใจ
“ติ๊ง! นายฆ่าตัวตายได้ ฉันจะไปหาร่างสถิตคนใหม่”
ฟางเจิ้งหัวเสีย
“นี่ระบบ ฉันพูดจริงนะ จะเลือกฉันทำไม? วัดเมฆาขาวก็ใหญ่ออกขนาดนั้น ข้างในมีหลวงจีนเยอะแยะ นายสุ่มเลือกมาสักคนก็ยังได้” ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มแล้ว ทำไมเขาถึงถูกรางว
