างเจิ้งรู้ว่าหลบไม่ได้ จึงได้แต่ออกหน้าต้อนรับ
ไช่ฟางหอบหายใจมองวัดเอกดรรชนีข้างหน้าพลางพูดด้วยความขมขื่น “ในที่สุดก็มาถึงแล้ว วัดโทรมๆ แบบนี้ไม่รู้ว่าใครช่างคิดมาสร้างในที่บ้าบอแบบนี้ ดีที่อู๋ฉางสี่หาเจอ คงลำบากเขาแย่เลย”
ผู้หญิงที่มีไฝดำตรงปากข้างๆ ยิ้มเยาะ “กลัวว่าอู๋ฉางสี่จะไม่ได้หาเจอน่ะสิ แต่หลวงจีนในวัดมีใจใฝ่กิเลส หาอู๋ฉางสี่เพื่อสร้างกระแส หลวงจีนสมัยนี้ยังมีคนที่ใจใฝ่พุทธอีกหรือไง? เล่นหุ้น เล่นเวยป๋อ ไม่ทำอะไรแถมยังแต่งงานมีลูกอีก…ก่อนหน้านี้ก็มีหลวงจีนเรียกตัวเองว่าเป็นศิษย์เอกหัวหน้าคณะวัดภาคใต้ วิ่งออกมาแสดงวิทยายุทธ์ต่างๆ อยากจะสร้างชื่อเสียงนี่? ฉันว่านะหลวงจีนที่นี่จะต้องคิดแบบนี้อยู่แน่ๆ”
“จิ่งเหยียน เธอรับผิดชอบคำพูดตัวเองหน่อย พวกเราเป็นนักข่าว ได้แค่พูดตามความจริง จะพูดจามั่วซั่วไม่ได้” ไช่ฟางพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
……………………………………….
