้มัน “จะตายอยู่แล้วยังทำได้ดีถึงขนาดนี้ ฉันนับถือ!”
“ระบบ นายมั่นใจนะว่าต้นไม้นี้ไม่ได้เปิดภูมิปัญญาแล้ว? หน้าหนาวยังเติบโตขนาดนี้ได้…” ฟางเจิ้งถาม
“ต้นโพธิ์สูบพลังพุทธกับกลิ่นอายธูปในวัดเลยไม่กลัวความหนาว จากนี้ยิ่งแสงธูปสว่างไสวเท่าไร มันก็ยิ่งเติบโตมากเท่านั้น ถ้าเป็นพันปีหมื่นปีจากนี้ก็อาจจะเปิดสัมผัสจริงๆ ก็ได้” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งงุนงง “ถ้าอย่างนั้นทำไมวัดอื่นถึงไม่มีเรื่องแบบนี้ล่ะ?”
“วัดจากระบบจะไปเทียบกับวัดคนธรรมดาได้ยังไง?”
ฟางเจิ้งหมดคำจะโต้ตอบ จึงตบเข้าที่ลำต้นโพธิ์ “เอาเถอะ หวังว่าจะไม่ต้องเอาแกมาทำฟืนจุดไฟนะ พยายามเข้าล่ะ”
พูดจบก็หันหน้าไปมองอุโบสถอย่างเงียบเหงาแล้วส่ายหน้าอย่างจำใจ “เฮ้อ ยังมีหน้าไปพูดถึงคนอื่นอีก ภารกิจธูปร้อยดอกของฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเสร็จเมื่อไร ตอนนี้ได้แค่ธูปสองดอกเอง…”
ฟางเจิ้งใกล้จะสิ้นหวังแล้ว แต่วันที่สองมีเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอกจนเขาตกใจวิ่งออกมาจากห้องครัว หมอบอยู่ตรงสันกำแพงมองไป เห็นคนกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนขบวนตรงมาที่วัดเอกดรรชนี!
คนนำหน้าถือกล้องกันมาไม่น้อย! เพียงแต่ว่าไม่มีคนที่รู้จักกัน
ฟางเจิ้งกลัดกลุ้มแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมนักข่าวถึงมากันขนาดนี้? หรือว่าเรื่องที่เขาใช้เม็ดยาหวนคืนเล็กรักษาหมี่ลี่จะแพร่งพรายออกไป ต่อให้แพร่งพรายก็ไม่ควรมีใครเชื่อสิ ทำไมถึงมากันมากขนาดนี้?
ขณะฟางเจิ้งนับจำนวน กลุ่มคนก็มาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว ฟ
