“เจียงถิง อย่าเบี่ยงประเด็นสิ วันนี้เราคุยกันเรื่องหลวงจีนนั่นรักษาได้รึเปล่าอยู่” ผู้อำนวยการจ้าวรีบดึงหัวข้อสนทนากลับ เห็นได้ว่าเขารู้เรื่องบนเขาเอกดรรชนี เพียงแค่ไม่อยากคุยเท่านั้น
หลู่ซวงซวงพยักหน้าให้ผู้อำนวยการอย่างซาบซึ้ง ถือเป็นการขอบคุณ
เจียงถิงตอบ “ฉันไม่รู้หรอก แต่ว่าถ้าจะมีปาฏิหาริย์จริงๆ ฉันเชื่อว่าจะเกิดขึ้นบนเขา”
จากนั้นก็มีพยาบาลเรียกเจียงถิงไปช่วยงาน
ผู้อำนวยการจ้าวเอ่ยขึ้น “คุณผู้หญิงหลู่…”
หลู่ซวงซวงพยักหน้า “ฉันไปภูเขาเอกดรรชนีมา หมี่ลี่ก็เคยสัมผัสหลวงจีนรูปนั้น แล้วก็ไม่มีอะไรอีก”
“นะ…นี่มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์แล้ว” หมออึ้งงัน
ผู้อำนวยการจ้าวก็อยากจะพูดแบบนั้น แต่เกิดเรื่องราวตัดหน้าแบบนี้ขึ้นสองครั้งติดกัน เขาจึงต้องสงสัยบ้าง ขณะเดียวกันยังแปลกใจกับวัดเอกดรรชนี นี่เป็นวัดเล็กแบบไหนกัน? มีโอกาสจะต้องไปดูสักครั้งแล้ว! ดูว่าใครมันตัดหน้าเขา…
หลู่ซวงซวงออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ไปเยี่ยมหานเซี่ยวกั๋ว
ตอนนี้หานเซี่ยวกั๋วรู้สึกว่าเวลาผ่านไปหนึ่งวันราวกับหนึ่งปี อารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นเรื่อยๆ ดีที่ถูกขังเดี่ยว ไม่อย่างนั้นใครพูดไม่เข้าหูเข้า นักโทษคนอื่นคงซวยกันหมด
ตอนนี้หานเซี่ยวกั๋วสำนึกเสียใจแล้ว “ฉันไม่ควรเชื่อเขา เขามันคนลวงโลก! จะต้องโกหกแน่ๆ! ฉันน่าจะเอาเงินหนีไป มีเงินก็จะได้พาหมี่ลี่ไปโรงพยาบาลดีๆ ได้รักษาดีๆ! ฉันมันสมควรตายจริงๆ สมควรตาย…หลวงจีนนั่นก็สมควรตาย…ต้องตายให้ห
