หานเสียวหมี่พยักหน้าถี่ๆ ก่อนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น “พี่ใหญ่สอนหนูได้เหรอคะ?”
“ได้แน่นอน แต่ต้องเป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ ห้ามให้คนอื่นรู้” ฟางเจิ้งตอบ
หานเสียวหมี่พยักหน้าถี่ๆ พูดขึ้น “อืมๆๆ นี่เป็นความลับระหว่างเราหัวโล้นสองคน”
พอได้ยินเสียงจากทางนี้ หลู่ซวงซวงก็ถามขึ้นด้วยความไม่สบายใจ “หมี่ลี่ ลูกกำลังทำอะไรน่ะ?”
หานเสียวหมี่ยิ้มตอบ “หนูกำลังเล่นกับพี่ไต้ซือค่ะ”
หานเซี่ยวกั๋วรีบเบี่ยงประเด็น ดึงหลู่ซวงซวงไปพูดที่อื่น
หานเสียวหมี่ถึงพูดต่อเบาๆ อย่างมีไหวพริบ “พี่ไต้ซือ ทำไงถึงเก่งขนาดนั้นคะ?”
ฟางเจิ้งพลิกมือ หยิบยาหวนคืนเล็กออกมา “กินลูกอมนี่จะเก่งขึ้น หมี่ลี่อยากกินไหม?’
ถึงหานเสียวหมี่จะฉลาด แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเด็ก มีความอยากรู้อยากเห็นมากจึงพยักหน้ารัวๆ “อยากๆๆ…”
ฟางเจิ้งเอ่ยต่อ “อ้าปาก พี่จะป้อนให้”
หานเสียวหมี่อ้าปากกว้าง ฟางเจิ้งจึงใส่ยาเข้าไปในปากเธอ เม็ดยาหวนคืนเล็กเข้าปากไปแล้วละลายทันที รสชาติถือว่าไม่เลว
หานเสียวหมี่กินเสร็จก็ทำริมฝีปากขมุบขมิบ “อร่อย…ตั้งแต่หมี่ลี่ป่วยม๊ากับพี่สาวชุดขาวก็ไม่ยอมให้หมี่ลี่กินเลย ความจริงหมี่ลี่อยากกินอาหารหน้าตาน่ากินพวกนั้นมากเลย กลิ่นก็หอมด้วย…”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเศร้าในใจ ลูบหัวหานเสียวหมี่ “จากนี้เธอจะได้กินแล้วล่ะ”
“จริงเหรอคะ?” หานเสียวหมี่ถาม
ฟางเจิ้งพยักหน้า “แน่นอน เพราะเธอเป็นหัวโล้นเล็กไง กินยาวิเศษของหัวโล้นใ
