หญ่เข้าไปจะต้องเก่งกาจแน่ แต่ว่าต้องจำไว้นะ นี่คือความลับระหว่างเรา ห้ามบอกกับคนอื่น รวมถึงป๊ากับม๊าเธอด้วย”
หานเสียวหมี่พยักหน้ารัวๆ สองคนหัวเราะให้กัน จากนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย
ตอนนี้เองฟางเจิ้งอุ้มหานเสียวหมี่มาอยู่ตรงหน้าหลู่ซวงซวงกับหานเซี่ยวกั๋ว ส่งหานเสียวหมี่ให้หานเซี่ยวกั๋ว ก่อนประนมสองมือ “อมิตพุทธ โยม จำเรื่องที่รับปากกับอาตมาไว้นะ อาตมาไม่รบกวนพวกโยมสองคนแล้ว”
หานเซี่ยวกั๋วมองฟางเจิ้งด้วยความสงสัย แต่ฟางเจิ้งไม่สนใจ เดินจากไปโดยไม่บอกกล่าว เพียงแต่ว่าตอนที่เดินผ่านหานเซี่ยวกั๋วยังพูดเบาๆ ข้างหู “เป็นคนดี”
หานเซี่ยวกั๋วเห็นหานเสียวหมี่มีความสุขในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัย เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าจะไม่ต้องฝังเข็มกับวิชาอะไรพวกนี้? ทำไมรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย? หรือว่าหลวงจีนนี่จะหลอกเขา?
แม้จะสงสัย แต่หานเซี่ยวกั๋วกลับไม่พูด หลู่ซวงซวงก็สงสัยเล็กน้อยอยู่แล้ว ทว่าพอลูกสาวกลับมาก็วางใจ ประกอบกับหานเสียวหมี่ที่น่ารัก ภาพครอบครัวมีความสุข มีพูดคุยหัวเราะ ทำให้หานเซี่ยวกั๋วลืมทุกอย่างไป
ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
สิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประตูใหญ่เปิดออก อธิบดีจางพาคนเดินเข้ามา
ถึงหานเซี่ยวกั๋วจะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ยังเดินตามอธิบดีจางไป ออกจากประตู เลี่ยงหานเสียวหมี่ ก่อนอธิบดีจางจะใส่กุญแจมือเขา ให้คนคุมตัวเดินไปก่อน
จากนั้นให้คนแบกหานเสียวหมี่ลงเขาไป…
ก่อนไปอธิบดี
