จางมาหาฟางเจิ้งที่หน้าประตูอีกครั้ง
“ไต้ซือ ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้มากครับ” อธิบดีจางพูด
“อมิตพุทธ อาตมาไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ โยมหานเขามีใจจะใฝ่หาความดีอยู่แล้ว ที่ทำไปก็เพราะไม่มีทางเลือก โยม ถ้าเขากลับใจแล้วลองช่วยเขาดูหน่อยนะ ไม่ต้องถึงกับพ้นผิด บาปกรรมที่เขาทำลงไปก็ควรจะแบกรับด้วยตัวเอง แต่หวังว่าอธิบดีจะช่วยเขาตัดสินอย่างเป็นธรรม แม้จะเป็นโทษประหารก็ตาม” ฟางเจิ้งกล่าว
อธิบดีจางงงงัน จากนั้นยิ้ม “นักบวชก็สนใจเรื่องทางโลกด้วยเหรอครับ?”
“ไม่สน แต่อธิบดีสนไม่ใช่หรือ?” ฟางเจิ้งขยิบตาให้อธิบดีจาง
อธิบดีจางหัวเราะเสียงดัง “ท่านต่างกับหลวงจีนหัวโบราณพวกนั้นจริงๆ วางใจ ผมจะยึดตามกฏหมายอย่างยุติธรรม ขอตัวก่อนครับ!”
“กลับดีๆ ล่ะโยม” ฟางเจิ้งส่งอธิบดีจางแล้วปิดประตูวัด
วัดคึกคักกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ฟางเจิ้งรู้สึกไม่ชินเล็กน้อย…ตอนนี้เองหมาป่าเดียวดายกลับมาแล้ว เจ้านี่แรงดีขึ้นทุกวัน ผลักประตูใหญ่เข้ามาจะดื่มน้ำ ฟางเจิ้งมองน้ำในโอ่ง มันเหลือไม่มากแล้ว
จากนั้นก็สวมถังน้ำให้หมาป่าเดียวดาย ลากเจ้าผีขี้เกียจลงเขาไปตักน้ำ
“ระบบ ฉันถือว่าช่วยคนรึเปล่า? ทำไม่ไม่มีรางวัลล่ะ?” หลังเรื่องราวผ่านไป ความคิดฟางเจิ้งก็กลับมาที่คำถามเรื่องรางวัลอีกครั้ง
“ติ๊ง! ผลยายังไม่ออกฤทธิ์อย่างสมบูรณ์ อดทนรอก่อน” ระบบตอบ
“เอาเถอะ แล้วหานเซี่ยวกั๋วล่ะ? ถือว่าฉันเปลี่ยนให้เขาเป็นคนดีไหม? เปลี่ยนให้กลับตัวกลับใจได้รึเ
