รกที่จีบฉันพูดว่ายังไง? คุณบอกฉันว่าชีวิตนี้จะอยู่กับฉันตลอดไป!” เธอพูดเสียงเบาแต่แน่วแน่
หานเซี่ยวกั๋วได้ยินดังนั้นก็กอดเธอไว้แน่นพลางพูดเบาๆ “ได้ ถ้าผมยังรอดไปได้ ผมจะตามหาคุณแน่”
เธอขานรับอืม จากนั้นด่าต่อ “คุณบ้ารึเปล่า? ให้ฉันพาลูกสาวเรามาหาคุณตอนนี้เนี่ยนะ? ลูกสาวเราป่วยจะให้ลำบากแบบนี้ไม่ได้!”
หานเซี่ยวกั๋วยิ้มแห้ง “ผมรู้ แต่ผมไม่มีทางเลือก ผมแค่อยากเห็นลูก อีกอย่างอยู่โรงพยาบาลก็ไม่มีประโยชน์ไม่ใช่เหรอ? บางทีหลังขึ้นเขามามองฟ้าครามเมฆขาวแล้วจิตใจสงบลง อาการป่วยอาจจะดีขึ้นก็ได้”
“คุณ…” เธอจนปัญญาแล้ว จึงหมุนตัวกลับไปอุ้มลูกสาวมา “หมี่ลี่ ป๊าอยากเจอลูกน่ะ”
หมี่ลี่ยื่นสองมือออกไปทันที “ปะป๊ากอด”
หานเซี่ยวกั๋วยิ้มกอดหมี่ลี่ จากนั้นพูดกับอธิบดีจาง “อธิบดี ผมอยากคุยกับลูกสาวสักสิบนาที วัดใหญ่ขนาดนี้ผมหนีไม่รอดหรอก”
อธิบดีจางขมวดคิ้ว…
หานหมี่ลี่พูดขึ้น “อาตำรวจคะ ให้หนูเล่นกับปะป๊าสักเดี๋ยวนะ จากนี้หมี่ลี่อาจไม่ได้อยู่กับปะป๊าอีกแล้ว”
อธิบดีจางอ้าปาก สุดท้ายก็กลั้นใจปฏิเสธไม่ลง จึงโบกมือพาคนออกไป เพียงแต่ว่าข้างนอกกลับล้อมไว้อย่างหนาแน่น ทางลงเขาถูกปิดตาย
ตำรวจออกไปแล้ว หานเซี่ยวกั๋วมองฟางเจิ้ง “ไต้ซือ นี่คือลูกสาวผมหานเสียวหมี่ ชื่อเล่นหมี่ลี่ หมี่ลี่นี่ไต้ซือฟางเจิ้ง ไต้ซือเก่งมากนะ”
หลู่ซวงซวงก็ได้ยินอธิบดีจางพูดเหมือนกันว่าฟางเจิ้งโน้มน้าวหานเซี่ยวกั๋วให้มอบตัว เธอจึงรู้สึกซับ
