ปทีละนาที สามชั่วโมงต่อมาอธิบดีจางกลับมาพร้อมกับตำรวจติดอาวุธกลุ่มหนึ่ง ตำรวจติดอาวุธหนึ่งในนั้นแบกเด็กหญิงเดินมาอยู่ข้างหลังอธิบดีจาง เด็กหญิงผิวขาวซีดราวกับรูปปั้น เหมือนตุ๊กตากระเบื้อง ดวงตาโต ขนตายาว ปากเล็ก สวมหมวก มองจากข้างๆ เส้นผมเธอถูกโกน เด็กหญิงเห็นฟางเจิ้งมองเธอก็หัวเราะพลางถอดหมวกออก ชี้ไปที่หัวโล้นของตัวเอง จากนั้นขยิบตาให้ฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งหัวเราะกับการกระทำของเด็กหญิง นี่เป็นเด็กที่น่ารักคนหนึ่ง
ข้างๆ เด็กหญิงเป็นผู้หญิงหน้าตาซีดเซียวยืนอยู่ ดวงตาเธอบวมแดงเล็กน้อย เห็นได้ว่าร้องไห้มา
ผู้หญิงคนนั้นเห็นหานเซี่ยวกั๋วใช้มีดจ่อคอตัวเองก็โกรธขึ้นมา ก่อนพุ่งเข้าไปโดยไม่สนใจคนอื่นที่ห้ามปราม ตบเข้าที่หน้าหานเซี่ยวกั๋วทีหนึ่ง! จากนั้นแผดเสียงร้องตะโกน “ไอ้บ้า! บอกจะไปก็ไป บอกให้มาก็มา! บอกจะหย่าก็หย่า! คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? คิดว่าพวกเราเป็นอะไร? ไอ้เลว ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเมื่อไรก็ตามใจคุณตลอด ครั้งนี้ฉันไม่ยอมแล้ว!”
พูดจบเธอก็ควักกระดาษม้วนหนึ่งออกมา ฉีกเป็นสองส่วนต่อหน้าหานเซี่ยวกั๋ว!
หานเซี่ยวกั๋วเหม่อ ไม่รู้ว่าถูกตบจนมึนหรือตกใจกับการกระทำของเธอกันแน่ พักหนึ่งถึงดึงเธอเข้ามากอด ปล่อยให้เธอทั้งข่วน ทั้งจับ ทั้งด่าทอ ไม่ยอมวางมือ ผ่านไปนานเธอถึงสงบลง
หานเซี่ยวกั๋วพูดเสียงแหบแห้ง “เสี่ยวซวง ผมขอโทษ แต่ผมรักคุณนะ! ผมไม่อยากถ่วงคุณ…เราอย่ากันเถอะ”
“ไอ้บ้า มาทิ้งฉันตอนนี้เหรอ? ตอนแ
