เขา! ไต้ซือ ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากฆ่าใคร แต่ผมไม่มีทางเลือก!” หานเซี่ยวกั๋วคลึงศีรษะด้วยความเจ็บปวด
ฟางเจิ้งกล่าว “ถ้างั้นทำไมถึงจะฆ่าอาตมา?”
“ฆ่าคนนึงก็คือฆ่า ฆ่าสองคนก็คือฆ่า ขอแค่ไม่เปิดเผยร่องรอยและส่งเงินไปรักษาลูกสาวผมได้ ผมยอมแบกรับบาปกรรมไว้ทั้งหมด!” หานเซี่ยวกั๋วตอบกลับอย่างแน่วแน่
ฟางเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย มองหานเซี่ยวกั๋วอย่างสงบนิ่งพลางถาม “อาตมาช่วยลูกสาวโยมได้เชื่อไหม?”
“ไต้ซือ ท่านช่วยลูกสาวผมได้?” หานเซี่ยวกั๋วอึ้ง ถ้าเป็นตามจิตใต้สำนึกเขาไม่เชื่อ! แต่พอตรึกตรองดูแล้วฟางเจิ้งใช่คนธรรมดาหรือ? ปืนฆ่าไม่ตาย ฝนตกไม่เปียก ใครเคยเห็นบ้าง? ไม่มีใครเคยได้ยิน! หลวงจีนมหัศจรรย์แบบนี้บางทีอาจมีวิธีรักษาลูกสาวเขาจริงๆ! อย่างน้อยโรงพยาบาลก็ทำไม่ได้ อาการก็ร้ายแรงอยู่ในช่วงปลาย ต่อให้ใช้ยาก็ใช้ได้สักระยะ ต่อเวลาลูกสาวเขาเท่านั้น
“อมิตพุทธ นักบวชไม่พูดโกหก ช่วยได้จริงๆ แต่อาตมาลงเขาไม่ได้ ต้องให้ลูกสาวโยมขึ้นเขามาที่นี่เอง” ฟางเจิ้งนึกถึงยาเม็ดนั้นของตน น่าจะช่วยลูกสาวหานเซี่ยวกั๋วได้ ตัวเขาไม่ป่วยอยู่แล้ว กินข้าวผลึกดื่มน้ำบริสุทธิ์ในโอ่งพุทธทุกวัน ฝึกวิทยายุทธ์ประกอบกับมีจีวรขาวจันทร์ปกป้อง โดยพื้นฐานแล้วไม่ต้องใช้ยารักษานี่ สู้ส่งออกไปแลกเป็นบุญกุศลดีกว่า
นอกจากนี้ ฟางเจิ้งก็เห็นใจจากคำพูดของหานเซี่ยวกั๋วจริงๆ เด็กหญิงสามสี่ขวบคนหนึ่งไม่ควรรับความเจ็บปวดแบบนี้
“ขอบคุณมากครับไต้
