ั๋วหรี่ตาลง เดินมาห่างจากตรงหน้าฟางเจิ้งสิบเมตร ระยะนี้เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะต้องยิงระเบิดหัวโล้นของเณรนี่ได้แน่!
มองไปข้างหน้า ฟางเจิ้งขวางอยู่หน้าหมาป่าเดียวดายด้วยสีหน้าไร้กังวล ภายใต้แสงจันทร์สีเงินเสริมเด่นให้ดูศักดิ์สิทธิ์กว่าเดิม น่าเกรงขามกว่าเดิม ในใจหานเซี่ยวกั๋วเกิดความเคารพขึ้นเสี้ยวหนึ่ง เขาไม่เคยเจอหลวงจีนที่สู้สุดชีวิตเพื่อหมาตัวหนึ่งแบบนี้มาก่อน บางทีในตำราห้องเรียนอาจจะมี แต่ในความจริงไม่เคยเห็น!
‘เฮ้อ หลวงจีนโง่แบบนี้ เกิดมาในสังคมปลาใหญ่กินปลาเล็ก มีชีวิตมาถึงขนาดนี้ได้ก็ถือว่ามหัศจรรย์แล้ว ช่างเถอะ ฉันจะส่งเขาไปหาพระโพธิสัตว์ล่วงหน้าเอง ถือว่าเป็นบุญกุศลไม่มีสิ้นสุด’ หานเซี่ยวกั๋วคิดในใจก่อนยกปืนขึ้นอย่างไม่ปรานี เล็งดวงตาซ้ายฟางเจิ้งก่อนลั่นไก!
ปัง! กระสุนออกจากปากกระบอกปืน!
………………………
