ตามอำเภอใจได้ยังไง? ถ้าในใจโยมโกรธ อาตมายอมรับกระสุนแทนมันเอง ว่ายังไง?”
“พูดจริงเหรอ?” หานเซี่ยวกั๋วใจสั่นก่อนตรึกตรอง หลวงจีนนี่อาจจะมีดีแค่มือแข็ง ส่วนหัว…พอนึกขึ้นได้ว่าด้ามปืนตนแทบจะแตกตอนทุบหัวก็ล้มเลิกความคิดไปทันที ดังนั้นหานเซี่ยวกั๋วจึงเล็งไปที่ดวงตาฟางเจิ้ง! เขาเคยได้ยินเรื่องวิชาเกราะระฆังทองคำหรืออาภรณ์เหล็กอะไรเทือกนี้มาก่อน ล้วนแล้วแต่ใช้กล้ามเนื้อบีบตัวในระดับสูงเป็นการเพิ่มความหนาแน่นจนเกิดการป้องกัน ดวงตาไม่มีกล้ามเนื้อ เขาไม่เชื่อจริงๆ ว่าดวงตาหลวงจีนนี่จะคงกระพัน!
ฟางเจิ้งมอบความรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่งต่อเขา เขาต้องลบสาเหตุของความรู้สึกนี้ทิ้งไป! วิธีที่ดีที่สุดคือฆ่า!
ฟางเจิ้งพยักหน้า “แน่นอน”
พูดจบฟางเจิ้งก็คิดในใจ ‘อืม สละชีพเพื่อหมา กล้าหาญ มีสติปัญญา ไม่เสียดาย…เฮ้อ ทำไมถึงเหมือนคนโง่นักนะ? หวังว่าคนโบราณจะไม่ได้หลอกฉันนะ ให้วิธีนี้ได้ผลเถอะ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องใช้วิธีของตัวเองแล้ว’
“ดี ฉันจะสนับสนุนแกเต็มที่เลย แค่แกห้ามขยับ ไม่ขวาง ให้ฉันยิง ไม่ว่าจบยังไงก็แล้วแต่ เรื่องนี้จะผ่านไป ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้หมานี่อีก” หานเซี่ยวกั๋วกล่าวอย่างยืนหยัดในความถูกต้อง ในใจกลับคิดอีกอย่าง ใกล้ขนาดนี้ ถ้ายิงตาอีกฝ่ายแล้วยังไม่ตายอีก ให้ความกล้าหาญเขามาเต็มสิบก็คงไม่กล้าหาเรื่องต่อแล้ว รีบหนีไปจะดีที่สุด!
ฟางเจิ้งพยักหน้า “อมิตพุทธ แบบนี้ดีที่สุด โยมเชิญ!”
หานเซี่ยวก
