็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่ใช้มือเปล่ารับกระสุนแบบนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แถมยังเกิดกับเณรคนหนึ่ง!
หานเซี่ยวกั๋วใจฝ่อ ฟางเจิ้งเองก็แอบเหงื่อตก เขาไม่มีวิชาตัวเบาจึงวิ่งไม่ทันกระสุน แต่เห็นสถานการณ์ไม่ดีเลยพุ่งมาก่อนล่วงหน้า ดีที่ถึงหัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์จะไม่ใช่วิชาตัวเบา แต่กลับทำให้เขาเร็วกว่าคนปกติมาก โดยเฉพาะแรงปะทุน่าตกใจยิ่ง สองขาออกแรงเร็วปานสายลม พริบตาที่หานเซี่ยวกั๋วยกมือขึ้นเขาก็มาขวางอยู่ตรงหน้าหมาป่าเดียวดายแล้ว
ฟางเจิ้งเองก็เห็นวิถีกระสุนไม่ชัด แต่คว้าไปอย่างนั้น แต่กลับคว้ากระสุนได้เฉย!
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าผลจากการฝึกหัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์จะรับกระสุนไว้ได้หรือไม่ แต่จีวรขาวจันทร์จะต้องรับได้แน่ มีมันปกป้องอยู่จึงกล้าทำแบบนี้ และมันก็สำเร็จจริงๆ!
ดังนั้นในใจฟางเจิ้งจึงตกใจอย่างยิ่งเหมือนกัน แอบคิดว่าโชคดีอยู่ในใจ กระทั่งสีหน้ายังแทบจะคุมไว้ไม่อยู่ เลยประสานสองมือโค้งตัวเล็กน้อย ก้มหน้าลง ทำให้อีกฝ่ายมองเห็นสีหน้าตนไม่ชัด
ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึกสองทีความตื่นเต้นถึงสงบลง สวดไปบทหนึ่ง “อมิตพุทธ โยม ข้าวชามเดียวเท่านั้น ไฉนต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิต?”
“หลวงจีนระยำ ฉันจะฆ่าสัตว์แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก? แกอย่าบีบให้ฉันต้องฆ่าแกด้วยเลย!” ขณะหานเซี่ยวกั๋วกล่าวก็ชาไปเล็กน้อย ความมั่นใจไม่พอแล้ว รู้สึกว่าหลวงจีนนี่แปลกมาก
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “โยม บนสวรรค์มีคุณธรรม จะไปฆ่าสัตว์
