ึ้นเดินมาหาหานเซี่ยวกั๋ว อ้าปาก…
เออร์…
ฟางเจิ้งเรอออกมา กลิ่นหอมข้าวเต็มปาก หานเซี่ยวกั๋วจึงตอบสนองทันที
จ๊อก…
“แกนำทางไป!” หานเซี่ยวกั๋วทนความหิวไม่ไหว ใช้ปืนจี้หัวฟางเจิ้ง
จากนั้นเขาก็ต้องพบสิ่งที่น่าเศร้าอีกครั้ง หลวงจีนนี่เดินไป…ปลายปืนว่างอีกแล้ว! ถูกเมินอีกแล้ว!
ดีที่ฟางเจิ้งเชื่อฟังมาก นำทางไปห้องครัว หานเซี่ยวกั๋วหลบอยู่ข้างหลังฟางเจิ้งอย่างระวัง เตรียมใช้ฟางเจิ้งเป็นตัวประกันหรือเกราะกำบัง ผลจากการที่ระวังแบบนี้คือเขาเดินได้ช้ามาก แถมยังบังคังให้ฟางเจิ้งเดินช้าไปด้วย…
……………………..