างหัวเราะ กระทั่งยังดึงตำรวจมาร่วมมือด้วย
ส่วนซ่งเอ้อโก่วออกจากวัดแล้วจะฟังฟางเจิ้งได้หรือ?
เขาหาที่ที่ไม่มีคนหยิบจดหมายออกมาดู เขากลัวจริงๆ ว่าฟางเจิ้งจะวางกับดักขายเขา!
เนื้อหาข้างในเหมือนกับที่ฟางเจิ้งพูดกับเขาทุกประการ รับรองเขาจริงๆ เห็นฟางเจิ้งสาบานอย่างหนักแน่นว่าหากซ่งเอ้อโก่วเข้าคุก เขาจะเข้าไปด้วย ซ่งเอ้อโก่วซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ พูดพึมพำ “ฟางเจิ้ง แกเป็นเด็กดีจริงๆ! ก่อนหน้านี้อาขอโทษนะ พูดจาถึงแกไม่ดีทั้งนั้น จากนี้ไปจะดีกับแกแล้ว!” ซ่งเอ้อโก่วพูดจบก็เก็บจดหมายอย่างระวัง ก่อนก้าวเท้ายาววิ่งลงเขาไป
“ระบบ แบบนี้ถือว่าไม่ผิดศีลใช่ไหม?” ฟางเจิ้งกังวลจริงๆ ถึงยังไงครั้งนี้เขาก็โกหกไปไม่น้อย
“ติ๊ง! อมิตพุทธ พระพุทธองค์ไม่สนับสนุนการโกหก การหลอกถือเป็นเรื่องต้องห้าม แต่ถ้าหยั่งลงไปถึงแก่นก็ยังทำเพื่อเหนี่ยวนำคนสู่ความดี การกระทำของนายเหนี่ยวนำคนไปสู่ความดี ในเนื้อแท้แล้วถือว่าเป็นเรื่องดี คำโกหกเจตนาดีไม่ถือว่าผิดศีล ถ้าไม่อย่างนั้นนายคงถูกฟ้าผ่าไปนานแล้ว” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งถอนหายใจโล่งอก ขณะเดียวกันก็เข้าใจเล็กน้อยแล้วว่าระบบโพธิสัตว์ต่างกับหลวงจีนหัวโบราณ เขาแสวงหาความดีจากเนื้อแท้มากกว่า ไม่ใช่การต่อสู้ภายนอก เขาเลยวางใจ…
ซ่งเอ้อโก่วไปแล้ว ฟางเจิ้งกำลังจัดเก็บอุโบสถ ทำความสะอาดถึงกลับเข้าวัด ดูน้ำในโอ่งพุทธแล้วก็อาบน้ำ ทำอาหาร ดื่มน้ำ ใช้น้ำหมดไปมากกว่าครึ่ง จึงแบกถังน้ำลงเขา
