เป๋า ได้แต่เขินอาย…
ขณะเดียวกันหูทั่นลงเขาแล้ว เนื่องจากเสียเวลามากเขาต้องรีบกลับไป เลยรีบขึ้นรถขับออกไปทันที
ช่วงที่ผ่านหมู่บ้านก็ไม่เจอใคร จึงออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังเส้นทางถนนหลวงโดยไม่ปรึกษาใคร
ขับไปขับมาหูทั่นก็ชำเลืองมองร่องน้ำข้างๆ แวบหนึ่ง นึกถึงคำพูดฟางเจิ้ง หากรถพลิกคว่ำตกลงไปในร่องน้ำที่มีใบไม้…
“ในนั้นมีใบไม้ขนาดนี้ ตกลงไปก็จะเหมือนกับที่หลวงจีนนั่นบอก ฉันคงไม่รถคว่ำจริงๆ หรอกใช่ไหม…” หูทั่นพึมพำด้วยความระแวงคิดมั่วไปเรื่อย
………………….
