กนั้นส่งกระดาษโน้ตให้มันคาบไว้ “ส่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน เอ่อ นายไม่รู้จักผู้ใหญ่บ้านใช่ไหม? เอาเถอะ ฉันจะวาดแผนที่ให้แล้วกัน”
ฟางเจิ้งวาดแปรนแผนที่ของหมู่บ้านบนพื้น ทำสัญลักษณ์ของบ้านผู้ใหญ่บ้านไว้ก่อนตบหัวหมาป่าเดียวดาย ให้มันรีบไป
เดิมทีเขาให้กระดาษโน้ตกับหูทั่นได้ แต่เขากลัวว่าหูทั่นจะกลัวหรืออาจจะอยากรู้อยากเห็น กลับไปแล้วตรวจดูห้องบรรทุกข้างหลังรถสามล้อจนทำให้โจรตกใจกลัวฆ่าเขา นั่นทำให้เขากลัวจริงๆ
หมาป่าเดียวดายไปแล้วฟางเจิ้งก็ยังไม่วางใจ แต่เขาก็ทำได้เท่านี้ มากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ
พอกลับเข้ามาในวัด ฟางเจิ้งเข้าไปในอุโบสถ สวดมนต์ต่อพระพุทธรูปพระโพธิสัตว์กวนอิม “พระโพธิสัตว์กวนอิม ผมรู้ว่าท่านไม่ดูแลเรื่องนี้ แต่ก็อยากให้ท่านช่วยปกป้อง อย่าให้เกิดเรื่องอะไรกับคนในหมู่บ้านเลย แล้วก็พนักงานส่งของคนนั้น ช่วยปกป้องให้เขาปลอดภัยด้วย”
ครั้งนี้ฟางเจิ้งไม่ได้ทำเพื่อบุญกุศล จับรางวัลหรือพยายามช่วยคน เขาอยากช่วยจริงๆ แต่มีกฏเหล็กห้ามลงเขา ทำให้เขามีพลังก็จริงแต่ใช้ไม่ได้ทุกที่ มิเช่นนั้นคงใช้วิทยายุทธ์ของเขาลอบลงมือจัดการได้อย่างแน่นอน
“ระบบ ทำไมในอนาคตที่ฉันเห็น นอกจากหูทั่นแล้วถึงเห็นของคนอื่นไม่ชัดล่ะ?” ฟางเจิ้งถามด้วยความสงสัย
“ระดับเนตรสวรรค์ต่ำเกินไป นายเห็นได้แค่คนที่ลำบาก เผชิญอันตรายเท่านั้น คนอื่นๆ จะเห็นแค่เค้าโครง ถ้าอยากเห็นชัดก็รีบยกระดับเนตรสวรรค์ซะ” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งลูบกระ
