ประกอบกับวันนี้สินค้าส่งด่วนมีไม่มากจึงรีบมาส่ง มัวแต่ปล่อยทิ้งไว้ก็สิ้นเปลืองเงิน เปลืองหลักการชีวิต หูทั่นจึงรับสินค้านี้มา พอเริ่มเขายังดีใจมาก แต่เรื่องราวไม่ได้ดีอย่างที่คิด!
หมู่บ้านเอกดรรชนีหาง่าย แต่หมู่ศูนย์ หมายเลขหนึ่ง เขางงหาอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ยังหาไม่เจอ มองจากหัวจนสุดหมู่บ้านเอกดรรชนี มองจากสุดไปจนหัว วนเวียนอยู่ห้าหกรอบก็ยังหาหมู่ศูนย์เลขหนึ่งไม่เจอ โทรศัพท์ไปอีกฝ่ายปิดเครื่อง ต่อมาชาวบ้านสงสัยว่าเขามาขโมยอะไรรึเปล่าจึงจ้องตาเป็นมัน ทั้งยังดึงแขนถามเขา “คุณทำอะไร? วนเวียนในหมู่บ้านเราทำไม?”
“ผมมาส่งของครับ มีพัสดุชิ้นหนึ่ง แต่หาตั้งนานแล้วก็หาเจ้าของบ้านไม่เจอ พี่ครับดูให้หน่อยสิ” หูทั่นแทบจะร้องไห้ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
คนที่อยู่ข้างหน้าคือซ่งเอ้อโก่ว เจ้านี่ชอบมุงดู จึงเดินเข้ามาทันที “ส่งให้ใครล่ะ? บอกมา ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครที่ฉันไม่รู้จัก”
“หมู่ศูนย์ หมายเลขหนึ่ง” หูทั่นตอบกลับทันที หมายเลขนี้วนเวียนอยู่ในความคิดเขามานานแล้ว จึงจำได้แม่น!
“อะไรกัน? หมู่ศูนย์ หมายเลขหนึ่ง? หมู่บ้านเราเริ่มจากหมู่หนึ่งไปจนถึงหมู่หก หมู่ศูนย์มาจากไหน? คุณดูผิดรึเปล่า?” ซ่งเอ้อโก่วอึดอัดใจจึงถาม
“ผมก็ไม่รู้ครับ โทรหาจนจะพังอยู่แล้วไม่มีคนรับสาย” หูทั่นพูดอย่างขมขื่น
“ไม่ต้องพูดหมู่แล้ว บอกชื่อมาเลย ฉันจะได้รู้ว่าเป็นใคร” ซ่งเอ้อโก่วถาม
หูทั่นมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตอบกลับ “ไต้ซือฟางเจิ
