้ง…รับ”
“ไต้ซือฟางเจิ้งบ้าอะไร? หา? ฟางเจิ้ง!” ซ่งเอ้อโก่วพลันได้สติ วัดเอกดรรชนีบนเขาเอกดรรชนี ตอนแรกช่วงที่เกิดความวุ่นวายก็ถูกใส่รวมเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ตอนนั้นแบ่งหมู่กันดีแล้ว จึงสร้างปัญหาให้เขาเล็กน้อย ดังนั้นเลยแยกเป็นหมู่ศูนย์ หมายเลขหนึ่ง หมู่ศูนย์คือวัดร้างนั่น แน่นอนว่าต้องเป็นหมายเลขหนึ่ง
เรื่องนี้พ่อซ่งเอ้อโก่วเป็นคนเล่าให้เขาฟังเอง
“ที่แท้ก็พัสดุของฟางเจิ้ง นายมาผิดที่แล้ว ฟางเจิ้งไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน แต่อยู่นอกหมู่บ้านต่างหาก” ซ่งเอ้อโก่วยังอยากรับพัสดุมาดูว่าของอะไร แต่รอบๆ มีคนรู้จักมองอยู่จึงไม่ดีนัก ได้แต่ชี้ไปอีกทางอย่างใจกว้าง
หูทั่นแทบจะร้องไห้ ในที่สุดก็หาหมู่เจอ! เขาเหนื่อยจะตายแล้ว!
หูทั่นมองตามไป “พี่ใหญ่ พี่มั่นใจนะว่าทางนั้น? ต้องเดินไปตลอดเหรอ?”
ซ่งเอ้อโก่วมองไม่เห็นในพัสดุจึงไม่ได้สนใจอะไร แต่ชี้มือไปอย่างนั้น “เดินตรงไปจะเจอทางแยกให้เลี้ยวซ้าย ไม่มีทางอื่นแล้ว เจอเนินก็ข้ามไป เจอน้ำข้ามน้ำ เดินไปจนสุดทางก็จะถึง”
“ได้ ขอบคุณครับ!” หูทั่นรีบขับสามล้อไปทันที แต่ไม่นานเขาก็ไม่อยากขอบคุณแล้ว อยากด่าแม่มากกว่า!
ซ่งเอ้อโก่วบอกทางถูก เดินตรงไปจะเจอทางแยกให้เลี้ยวซ้าย จากนั้นเดินตรงไปตลอด แต่เจอเนินข้ามเนินนั่นมันอะไร? นี่คือเนินเหรอ? เรียกว่าปีนเขาดีกว่ามั้ง?
รถสามล้อขึ้นไปไม่ได้ หูทั่นจึงได้แต่ก้มหน้าปีนเขา
แต่ซ่งเอ้อโก่วข้างล่างยิ้มกับการทำเรื่องไม่ดี พลางด
