ื่มสุราอย่างปลื้มใจ
หูทั่นปลอบใจตัวเองตลอดว่าน่าจะถึงแล้ว ไม่มีใครอยู่สูงเกินไปหรอก แบบนั้นจะเดินทางเองก็ไม่สะดวก แต่ยิ่งเดินยิ่งสูง สุดท้ายเหนื่อยจนเหมือนหมาตาย ปีนมาถึงยอดเขาถึงเห็นวัดเอกดรรชนี ตอนนั้นเขาเหมือนเห็นแสงสว่างส่องมาจากข้างหลังพระโพธิสัตว์ พูดกับเขาว่า “เหนื่อยเเหรอ? ถ้าเหนื่อยก็มาหาเรานี่”
อึดใจเดียวพุ่งเข้าไปในวัด หูทั่นกลับไม่พบใคร ด้วยความโกรธจึงลืมการบริการไป แต่ตะโกนเสียงดังลั่น!
สรุปมีคนออกมาจริงๆ เป็นหลวงจีนหัวโล้นสวมจีวรเก่า แต่สะอาดมาก ดูอายุพอๆ กับเขา ขาวเนียน สมบูรณ์แบบ ดวงตาใสฟันขาว ริมฝีปากบาง ให้ความรู้สึกหล่อเล็กน้อย ลายเส้นได้สัดส่วนชัดเจน แต่กลับไม่มีเอกลักษณ์อืมครึมอ่อนนุ่มอะไร แต่มีความสะอาดมากกว่า
‘เจ้านี่อายุเท่านี้ก็ออกบวชแล้ว คงจะถูกแฟนทิ้งถึงมาบวชในที่ห่วยแตกแบบนี้’ หูทั่นพึมพำในใจ
ตอนนี้เองหลวงจีนมาอยู่ตรงหน้าหูทั่น ประนมมือ “อมิตพุทธ อาตมาฟางเจิ้ง เป็นเจ้าอาวาสวัดนี้ โยมมาวัดมาจุดธูปหรือไหว้พระ หรือว่ามีเรื่องอื่น?”
หูทั่นกลอกตา ชี้ไปที่ชุดตน ถ้าไม่ใช่ว่าคุมอารมณ์ไว้ได้เขาจะต้องตะโกนอีกแน่ ตาบอดรึไง? ไม่เห็นชุดส่งด่วนที่เขาสวมเรอะ? ไม่เห็นพัสดุในมือเรอะ? เหมือนมาจุดธูปไหว้พระรึไง? อีกอย่างใครจะโง่มาจุดธูปไหว้พระวัดเก่าที่กันดารแบบนี้ วัดใหญ่ข้างนอกมีให้ไปเยอะแยะ
แต่หูทั่นไม่ได้พูดออกมา เขาหอบหายใจแรงพลางโบกมือสื่อว่าให้ฟางเจิ้งรอเดี๋ยว
หูทั่
