นโทษฟางเจิ้งแล้ว ฟางเจิ้งไม่มีญาติพี่น้องข้างนอก ส่วนเพื่อนที่เรียนด้วยกันตอนนั้น ไม่ได้เจอมาหลายปีเดาว่าคงลืมเขาไปแล้ว ในเมื่อไม่มีใครข้างนอก แล้วใครส่งพัสดุมาให้? ถ้าจะมีจะต้องส่งผิดที่แน่ๆ พัสดุมาผิดที่แล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่โทรหาเขาก่อน
เห็นหูทั่นหอบหายใจแรง ฟางเจิ้งจึงพูดขึ้น “โยม พักก่อนเถอะ อาตมาจะไปตักน้ำมาให้”
หูทั่นหิวน้ำอยู่ก่อนแล้ว พอได้ยินว่ามีน้ำก็ไม่เกรงใจล่ะ ท่าทีฟางเจิ้งทำให้ไฟโทสะในท้องลดลงไม่น้อย รอแค่อีกฝ่ายกลับมาจะให้เซ็นรับของแล้วรีบลงเขา ตอนบ่ายยังมีเรื่องกองใหญ่ที่รอเขาอยู่
ฟางเจิ้งไปห้องครัว ตักน้ำมาชามใหญ่ หูทั่นเห็นดังนั้นก็รับมาดื่มอึกๆ น้ำคำใหญ่เข้าไปในท้อง ความรู้สึกเย็นสบายเหมือนกับเหาะอยู่บนฟ้า
หูทั่นอดชมไม่ได้ว่า “น้ำอร่อย! สมกับเป็นน้ำแร่ภูเขาจริงๆ! น้ำแร่ภูเขาในเมืองมีแต่ของปลอม…”
ฟางเจิ้งยิ้มเงียบๆ เห็นได้ชัดว่าหูทั่นไม่เคยดื่มน้ำแร่ภูเขามาก่อน เลยคิดว่าน้ำของฟางเจิ้งเป็นน้ำแร่ภูเขา แต่เขาก็ไม่อธิบาย แค่อยากรู้ว่าพนักงานส่งด่วนมาทำไม
หูทั่นเห็นฟางเจิ้งเงียบก็ยิ้มเขินๆ “ขอโทษทีครับไต้ซือ ให้ท่านรอนานเลย ผมหูทั่น เป็นพนักงานส่งของบริษัทส่งด่วนตลอดทาง ท่านคือไต้ซือฟางเจิ้งใช่ไหม?”
ฟางเจิ้งพยักหน้า “อาตมาเอง โยมมาหาอาตมาเหรอ?”
“ผมไม่ได้หามาใครหรอก แต่กว่าจะมาส่งของที่นี่ได้ขนผมแทบหัก แล้วยังไม่รู้เลยว่ารถสามล้อของผมจะมีไฟฟ้ากลับไปพอไหม เฮ้อ ท่
