เริ่มตามซอฟต์แวร์ไม่ทัน ดูเว็บไซต์ผ่านๆ ก็ต้องเริ่มนับเวลา ขณะเดียวกันแบตก็ไม่ทนแล้วด้วย ฟางเจิ้งไม่กล้าช๊าตไปเล่นไป ไม่ได้กลัวจะเป็นหลวงจีนที่โทรศัพท์ระเบิดตายเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ แต่สงสารโทรศัพท์ ช๊าตแบตไปพลางเล่นไปพลางทำร้ายแบตมาก เขาจะพังเครื่องมือสื่อสารไม่ได้อีกแล้ว ไม่งั้นเขาจะกลายเป็นคนในป่าเขาจริงๆ
ไม่นานโทรศัพท์ก็แบตหมด
ฟางเจิ้งปิดโทรศัพท์ช๊าตแบตแล้วก็ไม่สนใจอีก เห็นว่าเที่ยงแล้วจึงกินข้าว จากนั้นก็เริ่มเบื่อ
อ่านพุทธคัมภีร์ เล่นกับหมาป่า เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เองมีเสียงแปลกหูดังแว่วมาจากข้างนอก “แม่ง ถึงสักที ที่นี่มีคนไหม?”
เสียงหอบหายใจ เห็นได้ชัดว่าคนที่ตะโกนเหนื่อยจนไม่ไหวแล้ว
ฟางเจิ้งรีบออกไปดูก็อึ้ง ทำไมขนส่งด่วนถึงมาที่นี่! อีกอย่างขนส่งมาส่งที่กันดารแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน? แล้วทำไมพี่เล็กส่งด่วนถึงทำหน้าเหมือนจะกินคนแบบนั้นล่ะ? อาตมายังไม่ทำอะไรเขาเลยนะ…
หูทั่นเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยปีนี้ เป็นพนักงานขนส่งด่วนของบริษัทขนส่งด่วนตลอดทาง เรียกกันทั่วไปว่าพี่เล็กส่งเร็ว พอมาเป็นพี่เล็กส่งเร็ว แม้จะอยู่ในสายลมพายุฝน แต่ด้วยความสามารถและความขยันของตน เขาจึงไม่เคยรู้สึกว่าเป็นคนต่ำต้อย กระทั่งทุกครั้งที่เขาส่งก่อนเวลา ลูกค้าที่รอรับพัสดุเหล่านั้นจะยิ้มและขอบคุณอย่างดีใจ ทำให้เขารู้สึกประสบความเร็จมาก
ดังนั้นแล้วหูทั่นจึงสาบานในใจว่าเขาจะทำจนกว่าจะเป็นมืออาชีพ
