ะพูด
“ไม่ได้!” โหวจื่อพลันสวนขึ้นมา “”ไม่ได้เด็ดขาด! เสียวอ่า เธอก็ดื่มน้ำของเธอ เจ้าอ้วนนี่ทำให้น้ำครึ่งชามฉันสกปรกแล้ว แถมยังคิดจะหลอกเธออีก! ก็แค่กระเป๋าหลุยส์ไม่ใช่รึไง? ฉันจะซื้อให้เอง!”
“โหวจื่อ เธอดีจริงๆ เลย” หลูเสียวอ่ายิ้มมีความสุข เธอแปลกใจเหมือนกันว่าน้ำนี่มีอะไรน่าหลงใหลกันแน่ ทำให้ตัวตลกสองคนนี่ทะเลาะกันแบบนี้ได้
พั่งจื่อถาม “โหวจื่อ ถ้าอย่างนั้นน้ำครึ่งชามของนายจะทำยังไง?”
“อึกๆ!” โหวจื่อดื่มอึกเดียวหมด!
ฟางเจิ้งมองค้อน ก่อนหมุนตัวกลับ น่าขยะแขยง…ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว!
หลูเสียวอ่า หร่วนอิ่งและเจียงถิงก็รับไม่ได้จึงหันหลังกลับ
พั่งจื่อมองอึ้งๆ ทั้งยังเอ่ยขึ้น “เวร นะ…นายไม่รังเกียจจริงๆ เหรอเนี่ย?”
โหวจื่อแค่นเสียงหึหึ “เทียบกับน้ำนี่แล้ว น้ำลายนิดเดียวของนายจะมีค่าอะไร?”
“ไต้ซือ ชามนี้ของฉันได้ไหมคะ?” หลูเสียวอ่าอยากรู้อยากเห็นจริงๆ อดใจไม่ไหววิ่งไปถามตรงหน้าฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งพยักหน้า “ได้”
หลูเสียวอ่ารับชามในมือฟางเจิ้งมา เม้มปากเบาๆ ดูเป็นหญิงสาวที่งดงามมาก ท่าทางสุภาพอ่อนโยน เห็นได้ชัดว่าถึงเธอจะดูคึกคัก แต่จริงๆ แล้วเป็นเด็กสาวที่ได้รับการอบรมมาดีมาก
แต่ต่อมา…
หลูเสียวอ่าพลิกชามดื่มอย่างเต็มที่
โหวจื่อกับพั่งจื่อที่ยังทะเลาะกันอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็หยุดลง พั่งจื่อเตะโหวจื่อไปทีหนึ่ง โหวจื่อเลยหยั่งเชิงถาม “เสียวอ่า ให้ฉันกินอึกนึงได้ไหม?”
ป้าบ!
หลูเสียวอ่าตบเข้าที่
