จื่อทนมองไม่ได้จริงๆ จึงแย่งชามมา “พอแล้ว อย่าทำให้ขายหน้าสิ กินยังกับผี ชีวิตนี้ไม่เคยกินน้ำรึไง?”
“เอามาให้ฉัน! นายจะเข้าใจอะไร เณร…” พั่งจื่อเพิ่งกล่าวก็ต้องรีบเปลี่ยนคำ “ไต้ซือ ไต้ซือ ผมยังไม่หายหิวเลย ให้ผมอีกชามเถอะ?”
ฟางเจิ้งมองพั่งจื่อแวบหนึ่ง “หนึ่งคนหนึ่งชาม ไม่มีเกินกว่านี้”
“ไต้ซือ ท่านอย่าทำแบบนี้ได้ไหม? หนึ่งคนหนึ่งชามเหรอ? มันจะไปพอได้ยังไง? ท่านกำลังจะฆ่าผมนะ! เอามาให้ผมอีกชาม ขอร้องล่ะ” พั่งจื่อในตอนนี้ไม่มีการวางมาดข่มอย่างก่อนหน้าอีก แต่ป้องมือคารวะ ดวงตาเป็นประกาย ทำหน้าอ้อนวอน
…………………..
