ของดี หาดื่มในเมืองไม่ได้แล้ว” เจียงถิงมองบ่อน้ำในลาน
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “แห้งแล้ว ในนั้นไม่มีน้ำ ถ้าจะดื่มก็ต้องไปตักที่น้ำพุเอกดรรชนีกลางเขา”
“น่าเสียดายจริงๆ ตอนนี้มีสิ่งปนเปื้อนเยอะ จะดื่มน้ำสะอาดหรือน้ำพุภูเขาในเมืองก็ยากมาก น้ำบาดาลยิ่งไม่มีหวัง” เจียงถิงถอนหานใจ
ฟางเจิ้งไม่ได้แปลกตากับโลกภายนอก เขาพยักหน้าเล็กน้อยแสดงความชื่นชม ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปในครัว ตักน้ำชามใหญ่ออกมา
แต่ข้างนอก ห้าคนกำลังล้อมรอบบ่อน้ำพลางถอนหายใจไม่หยุด
โหวจื่อว่า “ที่บ้านเกิดฉันทุกคนตักน้ำในบ่อกันทั้งนั้น ตอนนี้มาเป็นบ่อน้ำเครื่องจักรแล้ว ถึงจะเป็นน้ำบาดาลเหมือนกัน แต่รสชาติไม่ถูกปากเลย”
“ใช่ ตอนนี้จะดื่มน้ำสะอาดดีๆ สักคำนึงยังยากเลย” เจียงถิงพูด
พั่งจื่อยิ้มเฝื่อน “อย่าพูดสิ ตอนนี้ฉันใกล้จะขาดน้ำอยู่แล้ว ทั้งหิวน้ำหิวข้าว ฉันไม่ควรมา…”
“พวกโยม น้ำมาแล้ว ใครจะดื่มก่อน?” ฟางเจิ้งถาม
พั่งจื่อรีบตอบกลับ “ฉัน!”
ถึงฟางเจิ้งจะไม่อยากดูแลพั่งจื่อ แต่คนอื่นๆ ก็ไม่ได้เหมือนจะแย่งกับพั่งจื่อ เลยส่งให้พั่งจื่อไป
พั่งจื่อรับมาแล้วไม่มอง แต่ยกซดในฉับพลัน น้ำเข้าไปในปากดังอึกๆ ดวงตาเขาพลันเบิกโต! ดวงตาแคบในตอนแรกกว้างขึ้นไม่น้อย!
“พั่งจื่อ นายเป็นอะไร?” หร่วนอิ่งที่เข้าใจพั่งจื่อมากที่สุดถาม
พั่งจื่อไม่ตอบ แต่กินน้ำสุดชีวิต ครู่เดียวดื่มน้ำชามใหญ่จนหมด ทว่าพั่งจื่อยังไม่หยุดดื่ม เขาแลบลิ้นยาวเลียไม่หยุดดั่งปีศาจ
โหว
