เข้าฤดูหนาว แปลกจริงๆ อีกอย่างดูจากภายนอกแล้วเหมือนกับต้นไม้แห้งแตกหน่อใหม่เลย”
“เอาเถอะๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันขนลุกไปทั้งตัวแล้ว สรุปนะ วัดนั่นแปลกทุกที่ ไม่มีปกติเลย รีบไปกันดีกว่า” พั่งจื่อขัด
ขณะกำลังคุยกัน หร่วนอิ่งที่เดินอยู่หน้าสุดกรีดร้องเสียงแหลม “กรี๊ด หมาป่า!”
“หมาป่า? เธอล้อฉันเล่นเหรอ? สมัยนี้ยังมีหมาป่าอีกเรอะ? บ่ะ มีหมาป่าจริงๆ!” ก่อนหน้าพั่งจื่อไม่คิดอย่างนั้น ทว่าต่อมาก็ตกใจจนแทบฉี่ราด!
โหวจื่อมองไปเห็นหมาป่าตัวใหญ่เหมือนกับลูกวัวกำลังขึ้นมาจากตีนเขา หางตก ดวงตาแคบดุร้าย เขี้ยวคมกริบอย่างยิ่ง! เพียงแต่ว่ามันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง!
“นี่หมาป่าจริงๆ เหรอ? ทำไมถึงแบกถังน้ำล่ะ? อีกอย่างขนดูชื้นๆ ด้วย…” เจียงถิงอดไม่ไหวถามขึ้น
“อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ แปลกจริงๆ หรือว่าจะเป็นหมาพันธุ์ฮัสกี้ปลอมตัวมา?” พั่งจื่อกล่าว
“อย่าขยับนะ นี่มันหมาป่า! ดูจากร่างกายแล้วน่าจะเป็นจ่าฝูง!” โหวจื่อพูดเสียงเบา
พั่งจื่อ หร่วนอิ่ง หลูเสียวอ่าและเจียงถิงตกใจกลัว หลูเสียวอ่าพูดขึ้นเหมือนจะร้องไห้ “ฉันบอกแล้วว่าอย่ามา พวกเธอก็จะมาให้ได้ เสร็จแน่ พวกเราต้องถูกหมาป่ากินแน่”
“หมาป่านี่น่าจะมีคนเลี้ยงนะ ไม่น่าจะทำร้ายคน พวกเธอดูดวงตามัน ไม่มีเจตนาร้าย และก็ไม่โชว์เขี้ยวกับกรงเล็บด้วย มันแบกถังน้ำอยู่ไม่น่าจะเป็นอะไร ทุกคนอย่าทำอะไรมันก็พอ หลีกทางให้มันไป” เจียงถิงเอ่ย
โหวจื่อพยักหน้า ห้าคนจึงเรียงกันเป็น
