้โดยเฉพาะ!
โหวจื่อ พั่งจื่อ หลูเสียวอ่า หร่วนอิ่ง เจียงถิงห้าคนออกจากวัด พั่งจื่อพลันถอนหายใจโล่งอก ซ้ำยังบ่นพึมพำ “ออกมาสักที วัดนั่นทำฉันอึดอัดแทบแย่”
“นายหวาดระแวงเองต่างหาก กลัวไต้ซืออัดน่วมรึไง?” หร่วนอิ่งหัวเราะ
ถูกว่าที่ภรรยาหยอกล้อแบบนี้ พั่งจื่อจะกล้าโกรธได้หรือ ได้แต่หัวเราะซื่อๆ
โหวจื่อหันหลังไปมองวัดอยู่ตลอด น่าเสียดายบนเขามีต้นไม้เยอะ ในมุมของเขาเห็นแค่กระเบื้องวัด ไม่เห็นประตูวัด
หลูเสียวอ่าถามขึ้นเบาๆ “อะไรเหรอ? มีอะไรแปลกรึเปล่า?”
โหวจื่อยิ้มเฝื่อน “ชีวิตนี้ฉันไม่สนใจอะไรนอกจากศิลปะการต่อสู้ รอยมือนั่นน่าตกใจมาก หากเป็นฝีมือคนทำจริงๆ จะต้องเป็นยอดฝีมือแน่”
“ช่างเถอะน่า เณรคนนั้น…ค่อยว่ากันเถอะ ที่นายพูดน่ะมันคือในนิยายกำลังภายใน สมัยนี้มีใครมีความสามารถแบบนั้นบ้าง? ต่อให้มี เณรที่อายุน้อยกว่าพวกเราจะทำได้เหรอ? ไร้สาระจริงๆ” พั่งจื่อพูดปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
หลูเสียวอ่าก็พูดเช่นกัน “พั่งจื่อพูดถูก เธอน่ะอ่านนิยายมากเกินไป เพ้อฝันทั้งวัน ถ้าวัดนั่นมีอะไรแปลกจริงๆ ฉันว่าต้นไม้แก่นั่นน่ะแปลก เหมือนจะเป็นต้นโพธิ์ แต่ต้นโพธิ์เป็นพืชภาคใต้ ทำไมถึงมาอยู่ภาคเหนือ? อีกอย่างนะนี่ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้วดันแตกกิ่งเฉยเลย น่าแปลกจริงๆ”
เจียงถิง “ฉันก็เห็นเหมือนกัน แต่ว่าก่อนหน้านี้ไม่กล้ามั่นใจประเภทของต้นไม้นั่น พอได้ยินเสียวอ่าพูดแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ต้นโพธิ์ทางใต้แตกกิ่งออกใบก่อน
