ส่วนชายสองหญิงสองที่มากับเจียงถิงเป็นเพื่อนสนิทของเธอ โหวจื่อกับแฟนสาวของเขาหลูเสียวอ่า พั่งจื่อกับว่าที่ภรรยาเขาหร่วนอิ่ง สี่คนนี้เห็นที่เธอแชร์ในเวยป๋อแล้วก็นัดกันมาวัดเอกดรรชนี ความจริงคือมาเที่ยวผ่อนคลาย
“ถิงถิงพูดถูก ไปเถอะ ขึ้นไปดูกัน” โหวจื่อว่า
พั่งจื่อไม่เต็มใจ แต่เห็นสายตาสงสัยของว่าที่ภรรยาแล้วก็ต้องยอม “ขึ้นก็ขึ้น! ใครกลัวกัน!”
พูดจบพั่งจื่อก็นำหน้าไปก่อน หร่วนอิ่งถึงหัวเราะเดินตามไป ดึงแขนพั่งจื่อให้เดินไปอยู่ข้างหน้า
โหวจื่อกับหลูเสียวอ่ารีบตามมาข้างหลัง เจียงถิงตามมาท้ายสุด
ดินเหนียวไม่ได้มีอยู่ตลอดทาง มาถึงตีนเขาแล้วก็มีขั้นบันไดเดินไปได้ เพียงแต่ว่าไม่ได้ซ่อมแซมมาหลายปีจึงเดินไม่ง่ายนัก
สองชั่วโมงผ่านไป…
“เฮ้อ…เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว! ฉันสาบานว่าจากนี้จะไม่มาที่แบบนี้อีก!” พั่งจื่อแทบจะคลานสี่ขาขึ้นเขา
หร่วนอิ่งหอบหายใจแรงเหมือนกัน แต่ดีกว่าพั่งจื่อเล็กน้อย ทว่าพอหยุด ขาเล็กๆ กลับสั่น “ฉันก็ไม่มาแล้วเหมือนกัน เจียงถิง วัดเอกดรรชนีนี่ไม่สนุกเลย ฉันล่ะแค้นเธอนัก”
เจียงถิงยิ้มเฝื่อน “ฉันก็ไม่รู้นี่ว่าทางภูเขามันจะเดินยากขนาดนี้ คิดว่าจะเหมือนกับที่ท่องเที่ยวซะอีก”
“เจียงถิง วัดเอกดรรชนีนี่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ เหรอ? ลึกลับอย่างที่เธอพูดจริงเหรอ?” โหวจื่อถือว่าอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
เจียงถิงตอบ “ไม่รู้เหมือนกัน ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันได้ยินมาจากชาวบ้านสองคน พวกนายก็อยากรู
