้อยากเห็นนี่ เอะอะว่าจะมาๆ ฉันก็เลยมาด้วย ทำไมตอนนี้ถึงถามแบบนี้ล่ะ… ”
“จริงๆ นะ ความเชื่อแบบหัวโบราณเป็นสิ่งที่ทำร้ายคน ฉันกล้ารับประกันเลยว่าวัดเอกดรรชนีนั่นเป็นแค่วัดผุพัง! วัดผุพังแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้วในหมู่บ้านไกลๆ ต่างบอกว่าศักดิ์สิทธิ์ แต่ความจริงเป็นพวกลวงโลกทั้งนั้น” พั่งจื่อพูดบ้าง
“เอาล่ะ อย่าบ่นนักเลย ถึงยังไงพวกเราก็ไม่ได้หวังว่าวัดเอกดรรชนีจะเป็นยังไงอยู่แล้ว แค่มาดูเท่านั้นเอง อีกไม่กี่วันหิมะจะตกแล้ว อยากเที่ยวก็คงเที่ยวไม่ได้” หลูเสียวอ่าเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล
“ก็ใช่ พวกเรามาเที่ยวนี่ ไม่ได้มาจุดธูปไหว้พระสักหน่อย ถ้ามีวัดจริงๆ ก็จะไปดู ในวัดน่าจะมีหลวงจีนรึเปล่า? ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าฝีปากหลวงจีนรูปนี้จะคล่องแคล่วแค่ไหนถึงให้ชาวบ้านเชื่อว่าเขาให้ลูกได้ เฮอะๆ…พี่โหวไม่มีความสามารถอื่น แต่เก่งเรื่องชกต่อย! ถ้าเจอล่ะก็ ฉันจะชกกับเขาให้พวกเธอเห็นสักครั้ง!” โหวจื่อพูดถึงตรงนี้ก็ดูคึกคัก
หลูเสียวอ่าดึงโหวจื่อพลางว่า “ฉันรู้นะว่าเธอทนไหว เอาล่ะ อย่ามัวคุยเรื่องพวกนี้เลย ยังเหลืออีกช่วงหนึ่งจะถึงยอดเขา ขึ้นไปดูกัน”
“ไป!” โหวจื่อนำทาง
พั่งจื่อเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงขึ้นจมูก “หลวงจีนบ้านั่นทำเอาฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว โหวจื่อ เจอหน้าอย่าเกรงใจล่ะ จัดการให้ฉันด้วย! ฉันจะให้เขาต้องชดใช้!”
“พั่งจื่อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหลวงจีนด้วยเล่า?” เจียงถิงหมดคำจะพูด พั่งจื่อกับโหวจื่อโกรธไม
