ฟางเจิ้งรีบเปิดดูการแชร์ของตัวเอง เขาลงรูปตอนเข้าเรียนไว้ไม่น้อยจริงๆ แต่ที่กังวลคือในนี้มีข้อมูลที่เขาไม่ได้ลงเองด้วย พออ่านความเห็นแล้วก็รู้ว่านี่เป็นฝีมือหลวงจีนหนึ่งนิ้ว!
พอเห็นรูปสุดท้ายเขาหน้าเขียวปัด! นั่นคือตอนเขายังเป็นทารกขวบเต็มพอดี สวมกางเกงเปิดช่องที่เป้าสำหรับเด็ก! นี่ไม่เท่าไร ตอนนั้นอ้าขาออกเล็กน้อย กระบอกปืนเล็กโด่ขึ้นอย่างองอาจห้าวหาญ มีท่าทีแข็งแรงเหมือนกับเครื่องบินรบ! และที่เหนือกว่านั้นคือเบาะรองข้างล่างเปียกชื้น ลายแผนที่ใหญ่ถูกร่างออกมา…
ตอนนี้ในที่สุดฟางเจิ้งก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฟางอวิ๋นจิ้งถึงบอกว่าแบ๊ว นี่มันน่าขายหน้าชะมัด!
ฟางเจิ้งรีบซ่อนภาพนี้เอาไว้ให้ตนเห็นได้คนเดียวก่อนถอนหายใจโล่งอก คุยกับฟางอวิ๋นจิ้งอีกสองประโยค จนมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่เห็นภาพนี้แล้วก็โล่งใจ
ขณะเดียวกัน ภายในหอพักสตรีสาขาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยจี๋หลิน หญิงหน้าตาดีสวมแว่นตา สวมชุดนอนนั่งอยู่บนเตียง เซฟรูปเด็กสวมกางเกงเป้าเปิดเข้าไปในฮาร์ดดิสก์เงียบๆ ก่อนยิ้มชั่วร้ายพลางพูดกับฟางเจิ้ง “ไต้ซือ ภาพที่หนูให้ถ่ายได้หรือยังคะ?”
ฟางเจิ้งส่งภาพให้ฟางอวิ๋นจิ้ง พอเธอเห็นภาพเหล่านี้แล้วก็อึ้งไป!
“พระเจ้า ไต้ซือใช้มือถืออะไรคะ? พิกเซลนี่…มันอะไรกันเนี่ย? ขยายใหญ่นิดเดียวก็เบลอแล้ว…” ฟางอวิ๋นจิ้งกุมขมับ มองภาพเหล่านี้อย่างหมดคำจะพูด เธอคุยโวว่าเก่งโปรแกรมตัดต่อPs[1] แต่พอเจอกับภาพน่าสงสารที่มีพิกเซลต่ำ
