แบบนี้แล้วก็ยังมีสีหน้าจนปัญญา
หม่าเจวียนได้ยินจึงเข้ามาดูใกล้ๆ ก่อนหัวเราะ “อวิ๋นจิ้ง ไต้ซือเป็นคนถ่ายเหรอ? ฮ่าๆ…ไต้ซือมีความสามารถสูงไม่ใช่เหรอ? ถ่ายมาเหมือนภาพเป็นจุดๆ เลย ฮ่าๆ”
“เอาเถอะ เงียบไปเลย เธอก็เห็นแล้วนี่ ไต้ซือละทางโลกแล้ว คงไม่สนใจมือถืออะไรพวกนี้หรอก เลยเป็นแบบนี้ไง แต่จะทำยังไงดี ไม่มีรูปแล้วจะประกาศวัดเอกดรรชนียังไง?” ฟางอวิ๋นจิ้งกังวลแล้ว
หม่าเจวียนเลิกคิ้วขึ้น “ง่าย พวกเราก็ส่งมือถือไปให้ไต้ซือสิ? เดี๋ยวฉันส่งให้เอง!”
“เธอส่งเหรอ? คิกๆ เกือบลืมไป เธอเป็นคุณหนูนี่” ฟางอวิ๋นจิ้งหัวเราะ
ฟางอวิ๋นจิ้งกับหม่าเจวียนหารือกัน ทั้งยังพูดกับจ้าวต้าถงและหูหนาน สรุปสองคนนั้นคัดค้านร่วมกัน! เหตุผลคือเรื่องตีสนิทกับไต้ซือจะต้องมีพวกเขาเกี่ยวด้วย!
ดังนั้นสี่คนจึงออกเงินคนละห้าร้อยหยวนเตรียมไปซื้อมือถือให้ฟางเจิ้ง
ราคาต้องจ่ายคือฟางอวิ๋นจิ้งซื้อขนมน้อยลงเล็กน้อย หม่าเจวียนมีชีวิตไม่ลำบากอยู่แล้ว ส่วนจ้าวต้าถงขายรองเท้าปีนเขาที่ซ่อนเอาไว้นานมากไป หูหนานซื้อมาม่ากลับมาลังหนึ่ง เอ่ยด้วยความขมขื่น “ต้าถง นี่คืออาหารเดือนหน้าของพวกเรา! นายมั่นใจนะว่าจะไม่กินศพ?”
จ้าวต้าถงโบกมือ “ตอนเรียนมัธยมปลายฉันกินมาไม่น้อย ไม่เป็นไร ถ้ากินเยอะก็ต้องเข้าห้องน้ำนาน ไม่เป็นไร ฉันยังมียาแก้ท้องอืดอีกสองกล่อง แบ่งให้นายกล่องนึง!”
หูหนาน “@#￥#@…”
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าภาพของเขาจะสร้างปัญหาให้กับเหล่านักศึก
