อื่นไม่รู้ แต่พวกเรารู้ คนอื่นไม่รู้ว่าฟางเจิ้งนั่นมีความสามารถแค่ไหน แต่พวกเรารู้ดี บอกว่าเขาเป็นเจ้าอาวาสก็ต้องเป็นเจ้าอาวาส บอกว่าเขาเป็นไอ้ชั่ว ก็ต้องเป็นไอ้ชั่ว” คุณอาวัยกลางคนกล่าวด้วยท่าทางถมึงทึงเพราะคิดต่าง
“เฮ้ ฉันว่านะซ่งเอ้อโก่ว ว่ายังไงดีล่ะ? ฉันไม่อยากฟังแกพูดแล้ว ถ้าพูดให้ฉันได้ยินอีกที! เชื่อไหมว่าวันนี้ฉันจะปล่อยเลือดปลาในบ่อแก” ตอนนี้เองตู้เหมยผ่านทางมา พอได้ยินคำพูดซ่งเอ้อโก่วก็ไม่พอใจ
ซ่งเอ้อโก่วเห็นตู้เหมยก็เหมือนกับหนูเห็นแมว สะบัดแขนเสื้อ “ขี้เกียจจะสนใจเธอหรอก” จากนั้นก็เดินจากไป
ถึงคำพูดซ่งเอ้อโก่วจะไม่น่าฟัง แต่พวกชาวบ้านกลับรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก ไม่มีใครคิดว่าวัดเอกดรรชนีศักดิ์สิทธิ์จริงๆ
“เสียงดังอะไรกัน? มาทำเรื่องไร้สาระในตอนเช้าแบบนี้อยู่ได้ จะบอกให้นะ ตอนนี้วัดเอกดรรชนีเป็นสัญลักษณ์ค้ำจุนที่สำคัญในหมู่บ้าน จากนี้จะมีคนนอกเข้ามา จะต้องพูดแต่เรื่องดีๆ อย่าทำลายชื่อเสียง” ตอนนี้เองถานจวี่กั๋วเดินเข้ามาต่อว่า ทุกคนต่างเชื่อฟัง เพียงแต่จะเข้าหูหรือไม่นั้นค่อยว่าอีกที
ใต้ภูเขาเอกดรรชนี ชายหญิงวัยหนุ่มสาวห้าคนตาค้าง
“พระเจ้า เส้นทางพังแบบนี้…รู้อย่างนี้แต่แรกฉันคงไม่มาหรอก!” คนอ้วนสวมเสื้อขนสัตว์ คลุมด้วยแจ๊กเก็ตหนังมองเส้นทางแคบข้างหน้าพลางบ่น
“เอาเถอะ พั่งจื่อ นายพูดทุกวันว่าจะลดความอ้วนไม่ใช่เหรอ? โอกาสมาแล้ว ขึ้นไปกัน!” ชายผอมมากคนหนึ่งข้างๆ ไว้ผมทรงเกาห
