ผลึกทุกมื้อ!’
ช่วงที่หลิวเซียงปักธูปดอกสุดท้ายลง ฟางเจิ้งยิ้มแล้ว…
“ติ๊ง! ภารกิจที่สองสำเร็จ สำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซนต์ สมบูรณ์แบบ! ยินดีด้วยได้รับโอ่งพุทธหนึ่งใบ!”
ฟังจากประโยคข้างหน้า ฟางเจิ้งปลื้มอกปลื้มใจ แต่พอฟังรางวัลข้างหลังพลันห่อเหี่ยว! ลำบากมาหนึ่งเดือนได้แค่โอ่งน้ำใบเดียว เป็นใครก็ต้องเสียใจ โดยเฉพาะเขาที่อยู่ในช่วงเข้าตาจน…
แต่ว่าพูดถึงน้ำฟางเจิ้งก็กลัดกลุ้ม บ่อในวัดเหมือนจะไม่มีน้ำออกมา ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ เขาก็ลำบากแล้ว บนภูเขาเอกดรรชนีมีตาน้ำแห่งเดียวอยู่กลางเขา จะลงเขาไปตักน้ำ…คิดแล้วก็ปวดเอว
“ร่างสถิต โอ่งน้ำวางไว้ในครัวแล้ว”
“รู้แล้ว วางไว้นั่นแหละ เฮ้อ…” ฟางเจิ้งได้ยินว่าโอ่งน้ำก็รู้สึกไม่สบายเอวแล้ว
ออกไปนอกประตูก็เห็นพวกชาวบ้านยังมุงดูอยู่รอบๆ ทั้งยังมีคนล้อมรอบต้นโพธิ์รนหาที่ตายพลางสนทนากัน พูดถึงว่าต้นไม้นี้คงผ่านฤดูหนาวปีนี้ไม่ได้ นี่จะเดือนสิบเอ็ดแล้ว หิมะใกล้จะมาแล้ว
ได้ยินดังนั้นฟางเจิ้งก็จนปัญญาอยู่เล็กน้อย ถึงต้นโพธิ์นี่จะโง่งมอยู่บ้าง แต่จะให้มันแข็งตายเขาก็ทำใจไม่ได้ น่าเสียดาย เขาไม่มีวิธีช่วย
วัดใหญ่แบบนี้ ทุกคนเข้ามามุงดูใกล้ๆ แล้วก็แยกย้ายกันไป
หลิวเซียง หม่าหยวนสองคนจุดธูปเสร็จแล้วก็ยังไม่วางใจ วิ่งมาถามฟางเจิ้ง “พี่ใหญ่ฟางเจิ้ง เอ่อ แค่จุดธูปอย่างเดียวก็ได้แล้วเหรอ?”
ฟางเจิ้งพยักหน้า “อมิตพุทธ อย่างเดียวก็พอ”
“แต่ว่าวัดอื่นต้องจับเซียมซีอะไรด้วย
