ต์ วันเวลาผ่านไปเร็วมาก
พริบตาเดียวจะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว ฟางเจิ้งยืนเหม่ออยู่ใต้ต้นโพธิ์ จะหนึ่งเดือนแล้ว นอกจากไม่กี่คนที่มาในตอนแรกก็มีแค่หมาป่าเดียวดายที่ไปๆ มาๆ ไม่มีใครอื่นเลย วัดซ่อมใหม่แล้ว แต่กลับยังเงียบเหงา…
“เฮ้อ ดูท่าภารกิจคงไม่สำเร็จแล้ว” ฟางเจิ้งพูดพยางยิ้มเฝื่อน
เขากินข้าวผลึกมาตลอดหนึ่งเดือน แม้จะไม่ใช่ข้าวผลึกทั้งหมด แต่ร่างกายเขาปรับเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ผิวหนังขาวเนียนขึ้น ถอดเสื้อผ้าออกเห็นกล้ามเนื้อเป็นลายเส้น สมส่วนทั้งยังเต็มไปด้วยพละกำลัง สวมจีวร หัวโล้นเปล่งแสงจ้าตา
ประกอบกับอ่านพุทธคัมภีร์ทั้งวันทั้งคืน ไหว้พระทุกวัน กราบไหว้ทุกวัน ภายใต้การถูกกล่อมเกลาด้วยบรรยากาศเงียบสงบบนเขาทีละน้อย เขาจึงถอดความใจร้อนต่อโลกเมื่อครั้งเพิ่งขึ้นเขาออกไป ดูมีกำลังวังชา ทั้งยังเข้าใกล้พุทธะมากกว่าเดิม ไม่ว่ายืนอยู่ที่ใดก็แผ่กลิ่นอายสงบเงียบและเป็นมงคล…
นอกจากนี้ฟางเจิ้งยังชอบความสะอาด จุดนี้จะเห็นได้จากที่เขาทำความสะอาดอุโบสถจนเกลี้ยงเกลาทุกวัน หลวงจีนผู้ขาวสะอาดและสง่าคู่กับเอกลักษณ์เงียบสงบและเป็นมงคล ยืนอยู่ใต้ต้นโพธิ์สีเขียวเป็นมันขลับที่รนหาที่ตาย ทำให้ดูค่อนข้างเงียบสงัดอย่างเห็นได้ชัด ประหนึ่งม้วนภาพวาดงดงามเลิศล้ำ
มีเพียงอย่างเดียวที่ต่างไป จีวรตัวนี้ขาดเล็กน้อย…
“ระบบ ตอนนี้วัดเรามีความศักดิ์สิทธิ์รึยัง?” ฟางเจิ้งเบื่อมากแล้ว นึกถึงเรื่องที่ตู้เหมยกับหยางหวาสองคนขอ
