ง”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย ในถิ่นภูเขากันดารแบบนี้ ไข่ไก่ถือว่าเป็นของฟุ่มเฟือย ถึงผักดองจะทำมาจากผักกาดขาว แต่เพิ่งเข้าฤดูใบไม้ร่วงจะมีไม่เยอะ ไม่มียาวไปจนถึงฤดูหนาว การเคี่ยวกรำของผักดองในแต่ละมื้อจึงมีความคิดถึงที่ไม่ได้กินมาหนึ่งปี ผักดองจึงกลายเป็นของล้ำค่า ของชั้นยอด!
แต่ว่าฟางเจิ้งก็ยังประนมสองมืออย่างเป็นระเบียบขั้นตอน “ขอบคุณพวกโยมมาก”
“เพียะ!” หัวโล้นฟางเจิ้งถูกตบดังลั่น “พวกโยมอะไร? เจ้าเด็กเหม็นโฉ่ว ทำมาเป็นพูดภาษาพระกับฉันนะ ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นอะไร แกก็ยังเป็นเจ้าเด็กน้อยที่ฉันเห็นมาตั้งแต่เล็ก พูดถึงเรื่องนี้แล้ว นี่เพิ่งขึ้นเขามานานเท่าไหร่เอง? ทำไมถึงผอมแบบนี้? มา มากินไข่สองใบนี่บำรุงร่างกายก่อน วันนี้แม่ไก่ออกไข่ตอนเช้าพอดี เลยต้มตั้งแต่เช้ามืด…”
ฟางเจิ้งฟังตู้เหมยพูดไม่หยุด แต่กลับไม่โกรธเลย กลับกันเขามีความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ได้พบกันมานาน ถอนหายใจอยู่ภายใน ‘ความรู้สึกที่มีคนห่วงใยนี่มันดีจริงๆ…’
ตู้เหมยพูดจบ ฟางเจิ้งถึงตอบกลับ “โยมน้า อาตมาบวชแล้ว กินไข่ไก่หรืออาหารคาวไม่ได้”
“ใช่ อุตส่าห์บอกคุณก่อนแล้วนะว่าฟางเจิ้งบวชแล้ว หลวงจีนที่ไหนกินไข่ไก่กัน?” หยางหวาเสริม จากนั้นดึงฟางเจิ้งพลางพูดบ่น “แกคงไม่รู้หรอก พอบอกว่าจะขึ้นเขามาเยี่ยมแก น้าแกแทบจะฆ่าแม่ไก่ในบ้านเราเอามาตุ๋นให้แกกิน ดีนะที่ฉันห้ามไว้ ไม่อย่างนั้นคงสิ้นเปลืองไปแล้ว”
ฟางเจิ้งยิ้มเฝื่อน ตู้เ
