่นหอมลึกซึ้ง ยิ่งเคี้ยวยิ่งเสพติด!
ในที่สุดฟางเจิ้งก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหยางผิง หวังโอ้วกุ้ยกับถานจวี่กั๋วถึงติดคอแล้วไม่ยอมดื่มน้ำ! เพราะแค่ได้กินเล็กน้อย รสชาติก็วนเวียนอยู่ในปาก ใครจะยอมดื่มน้ำให้สลายรสชาติกัน! แต่ว่าสุดท้ายสามคนก็ยังน้ำลายไหล ส่งอาหารเลิศรสในลำคอลงไป มิน่าหยางผิงถึงออกไปเหมือนจะร้องไห้…
หมาป่าเดียวดายถูกฟางเจิ้งทุบตีอยู่พักหนึ่งก็ยังไม่ยอมคายอะไรออกมา
ฟางเจิ้งมองชามที่สะอาดเกลี้ยงแล้วลูบท้องอีกครั้ง เขารู้ว่าหิวอีกแล้ว!
ช่วยไม่ได้ ฟางเจิ้งได้แต่ตักข้าวที่เหลืออยู่ออกมาให้หมด จากนั้นหุงใหม่อีกหม้อ เพียงแต่ว่าข้าวหม้อนี้ เมื่อตักข้าวใส่ปากแล้วยากจะกลืนลงไป! รสชาติตอนกินก่อนหน้ายังอยู่ ขืนกินเข้าไปอีกรสชาติจะทับกัน แต่ว่าเพื่อให้อิ่มท้อง จึงต้องหลับตากินคู่กับผักป่า
ในที่สุดก็อิ่มท้อง ฟางเจิ้งมองเงินห้าร้อยหยวนที่เหลืออยู่แล้วพูดขึ้น “ระบบ เก็บค่าบริการกับค่าส่งเร็วยังไงบ้าง?”
“จะกำหนดจากของที่ส่งว่ามีราคาเท่าไหร่ หากเป็นเมล็ดข้าวผลึก ไม่ว่าจะสั่งเท่าไหร่ ค่าบริการกับค่าส่งเร็วก็จะหนึ่งร้อยหยวน” ระบบตอบกลับ
ฟางเจิ้งพลันรู้สึกเสียใจภายหลัง หากรู้ว่าข้าวผลึกให้ผลผลิตสูงขนาดนี้แต่แรก แถมยังอร่อยขนาดนี้ เขาน่าจะซื้อมาทั้งหมดทีเดียว ครั้งนี้จ่ายไปสามร้อยหยวนซื้อมาเมล็ดเดียว ขาดทุนยับเลย!
แต่ว่าเรื่องนี้ก็ถือว่าผิดเป็นครู ทำได้เพียงทำใจยอมรับ
พอกินอิ่มแล้วฟางเจิ้งก็เริ่มเ
