่อนไม่ใช่เหรอ? ไม่แน่นะ สวรรค์อาจให้ลูกกับพี่ก็ได้”
“ขอเทพเหรอ? วัดที่ใกล้ที่สุดก็ต้องนั่งรถหนึ่งวัน พี่สะใภ้แกร่างกายไม่แข็งแรง กลัวว่าจะไม่ไหวเอา” หยางหวาพูด
หยางผิงยิ้ม “ต้องไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ? บนเขาเอกดรรชนีของเราก็มีวัดเอกดรรชนีอยู่นี่?”
“วัดร้างนั่นเหรอ? มันพังแล้วนี่? หลวงจีนหนึ่งนิ้วมรณภาพไปแล้ว ยังจะปกป้องพวกเราได้อีกหรือไง? ช่างเถอะ…เดี๋ยวจะหาเวลาไปวัดเมฆาขาวดู” หยางหวาค้าน
เป็นอย่างสำนวนที่ว่ากินใช้ของคนอื่นก็ต้องตอบแทน มิหนำซ้ำก่อนหน้านี้หยางผิง ผู้ใหญ่บ้านแล้วก็เสมียนปรึกษากันแล้วว่าจะให้วัดเอกดรรชนีโด่งดังได้ยังไง ตอนนี้หยางหวาจะไปขอไหว้เทพ เขาจึงต้องดึงจำนวนคนไว้ แบบนี้จะเท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ดังนั้นจึงตอบกลับไปทันทีว่า “พี่ใหญ่ พี่ไม่รู้เรอะ! ที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้น่ะล้อเล่น พี่ก็เชื่ออีกนะ หมู่บ้านเราหาคนไปซ่อมวัดเอกดรรชนีใหม่แล้ว สวยเลยล่ะ! อีกอย่าง เจ้าฟางเจิ้งก็สืบทอดต่อจากหลวงจีนหนึ่งนิ้วแล้ว ดูแลวัดจนดีมากเลยล่ะ โดยเฉพาะข้าว…ไม่พูดถึงข้าวดีกว่า พูดมากไปก็กินข้าวไม่ลงอีก เฮ้อ…”
……………………
