้าขมขื่น ในมือยังถือผลตรวจมาปึกหนึ่ง…
“พี่ใหญ่กลับมาแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไง?” หยางผิงเห็นพี่ใหญ่หยางหวากลับมาแล้วจึงหยุดถอนหายใจ แล้วถามอย่างเป็นห่วง
หยางหวาถอนหายใจยาว “ไม่มีหวัง…หมอบอกว่าฉันกับพี่สะใภ้แกผิดปกติน่ะ พอมาอยู่ด้วยกันอย่าคิดจะมีลูกเลย เฮ้อ เสี่ยวผิง ไป ไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย จิตใจฉันไม่ไหวแล้ว เห็นบ้านอื่นเขากอดลูกกัน แม้แต่ไข่ฉันยังไม่มีเลยเฮ้อ…”
หยางผิงได้ยินดังนั้นก็รีบเก็บความตะกละในใจไว้ เทียบกับความน่าอดสูของหยางหวาแล้ว เขาถือว่ายังดี เลยดึงหยางหวาเข้าไปในบ้าน “พี่ใหญ่มาพอดีเลย พวกเราเพิ่งจะกินข้าวกัน มากินด้วยกันสิ หลิวเยี่ย เธอไปจับไก่มาตุ๋นให้พี่ฉันที”
“ได้ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” หลิวเยี่ยเดินไปจับไก่ในลาน ตอนนี้ไก่พากันแตกตื่น
หยางผิงพาหยางหวาเข้าไปในบ้าน นั่งลงบนเตียง ดื่มสุรากัน กินผัดไส้หมู พลางคุยเรื่องแก้ปัญหา
ดื่มไปสามแก้ว หยางผิงรู้สึกมึนเล็กน้อย ปากจึงไม่มีหูรูด “พี่ใหญ่ จะบอกให้นะ เรื่องนี้พี่อย่ารีบร้อนนักเลย รีบไปก็ไม่มีประโยชน์ บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้หรอก วิทยาศาสตร์แก้ไม่ได้ พวกเรามาหายาพื้นเมืองกันเถอะ”
“ยาพื้นเมืองไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สมุนไพรจากแปดหมู่บ้านในสิบลี้พวกเราก็กินมาไม่น้อยแล้วนะ นอกจากท้องเสียก็ไม่เห็นผลอะไรเลย” หยางหวาพูดบ่น
หยางผิงกล่าวต่อ “ถ้ายาพื้นเมืองไม่มีประโยชน์ ถ้าอย่างนั้นก็ไปขอเทพเอา! ไม่เคยทำแบบนี้มาก
