อย่างนั้น พวกเราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อน มื้อในวันนี้จะถือว่าเป็นการทดแทนคุณ กินได้ แต่วันหน้าจะมาขอกินอีกไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นอาตมาจะทำผิดกฎจริงๆ แน่นอนว่าหากวัดใหญ่ขึ้นแล้วก็จะต้อนรับได้ ถ้าพวกอามา อาตมาจะต้อนรับอย่างดี”
“นี่ก็พอแล้ว อย่าพูดมากหน่า รีบเอาข้าวมา!” หวังโอ้วกุ้ยมีสีหน้าดีใจ ยิ้มเบิกบาน
ฟางเจิ้งกลับเข้าไปในครัว ตอนนี้ข้าวสุกพอดี
พอเปิดฝาหม้อ ไอร้อนสีขาวโชยขึ้น กลิ่นหอมข้าวสวยฟุ้งกระจายตาม กลิ่นหอมจางๆ ในตอนแรกกลายเป็นเข้มข้น ให้กลิ่นหอมหวานประหนึ่งในอากาศมีน้ำหวาน!
ทุกคนกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ยืดคอมองไปข้างในเพราะรอไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้ฟางเจิ้งถึงพบสิ่งที่น่าเศร้า เขาหุงแค่สำหรับคนเดียว! จะแบ่งยังไงดี?
หวังโอ้วกุ้ยเห็นฟางเจิ้งกำลังเหม่อจึงพูดเร่ง “ฟางเจิ้ง ทำอะไรน่ะ? เร็วๆ หน่อย อาหิวจะแย่แล้ว!”
………………………….
