ัดนี้เสื่อมโทรมใช่ไหม?”
ฟางเจิ้งพยักหน้า “ใช่”
หยางผิงเงยหน้าขึ้นมองหวังโอ้วกุ้ยกับถานจวี่กั๋ว เหมือนกำลังบอกว่าไงล่ะ! ผมไม่ได้โกหกใช่ไหม?
หวังโอ้วกุ้ยขมวดคิ้ว “ฟางเจิ้ง แกบอกกับอามาเถอะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หลายวันก่อนที่นี่ยังเสื่อมโทรม ทำไมหลายวันต่อมาถึงกลับมาใหม่? หลายวันมานี้แกเห็นคนงานก่อสร้างขึ้นมารึเปล่า?”
ถานจวี่กั๋วพูดเสริม “จริงๆ นะเจ้าฟาง เรื่องนี้มันออกจะพิสดารหน่อยๆ นะ”
ฟางเจิ้งตรึกตรองอยู่ชั่วครู่ คงปิดบังเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ แต่เขาก็พูดถึงระบบไม่ได้ หากเป็นอย่างนั้นจะต้องมีปัญหามานับไม่ถ้วนแน่ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคารพอย่างสุดซึ้ง จากนั้นยืนขึ้น ประนมสองมือโค้งตัวคารวะไปทางตะวันตกตามมารยาทแล้วสวดบทหนึ่ง “อมิตพุทธ…”
……………………….
